ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ

ကေလးေတြကို ဘယ္အခ်ိန္စာဖတ္ျပလို႔ ရလဲဆိုေတာ့ အိမ္က သမီးကို ကိုယ္ကေတာ့ ၄လေလာက္ထဲက ဖတ္ျပပါတယ္ဆို ယံုၾကမလား။ ဘယ္လို စာအုပ္ေတြဖတ္ျပလဲဆိုေတာ့.. အရုပ္ေလးေတြ ပါတဲ့ စာအုပ္ေတြေပါ့။ အဲ့ဒီအရြယ္ ကေလးေတြ အတြက္ စိတ္၀င္စားေစဖို႔က အေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလးေတြ ပါတဲ့ စာအုပ္ေတြက သူတို႔နဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးပါပဲ။ စာမပါတဲ့ ပံုေတြေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြကို ကိုယ္အဆင္ေျပသလို ေျပာျပဖတ္ျပေပးပါတယ္။ ဥပမာ.. ေၾကာင္ရုပ္ပံု ပါတယ္ဆိုပါေတာ့ ဒါေလးက ေၾကာင္ကေလး သစ္ပင္ေပၚကို တက္လို႔ေျပး.. ေညာင္ေညာင္ေအာ္လို႔ ေမေမရွာ သနားစရာ ေၾကာင္ကေလးပါ ဆိုပီး.. အၾကံအဖန္ ပါးစပ္ထဲေတြ႔ကရာေတြ နဲ႔ ဖတ္ျပေပးတာပါ။ ေနာက္ စက္၀ိုင္းပံုအရစ္ရစ္ေလးေတြဆို ရစ္တယ္ရစ္တယ္ လွည့္တယ္လွည့္တယ္...နဲ႔ သူတို႔စိတ္၀င္စားေအာင္ဖတ္ျပေပးရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါ သူတို႔က စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္လာတယ္။ စာအုပ္ေတြကို လွန္တယ္။ ေမေမေျပာသလို ေၾကာင္ကေလးလို ေအာ္တယ္။ အစရိွသျဖင့္ စာဖတ္ခ်င္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ရပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကလည္း ေစ်းၾကီးတဲ့အခါ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္ေတြ ၀ယ္သလို စာၾကည့္တိုက္ေတြက စာအုပ္ငွားပီး ဖတ္ျပေပးပါတယ္။
ဒီမွာက ဆရာမေတြ ျမိဳ႔နယ္ရိွ မိုးလံုေလလံု ကေလးကစားကြင္းေတြဆို တပတ္မွာ ၂ခါေလာက္ စာဖတ္ျပေပးပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေနရာဆို ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ စာဖတ္တာတို႔ သီခ်င္းဆိုတာတို႔ လုပ္ေပးပါတယ္။

အိမ္က ေဘဘီကေတာ့ စာဖတ္တာကို ၀ါသနာပါလာပါတယ္။ ကေလးေတြကို စာဖတ္ျပျခင္းအားျဖင့္ ကေလးေတြ ဗဟုသုတ ပိုၾကြယ္၀ေစပါတယ္။ ကဗ်ာေတြ ရြတ္ဆိုရင္း ကေလးေတြဟာ စကားပိုသြက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အိမ္က ေဘဘီကေတာ့ ၂ႏွစ္မျပည့္ခင္ထဲက ေတာ္ေတာ္ စကားတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ထင္တာေတ့ာ သမီးက ကဗ်ာေတြရြတ္လို႔လို႔ ထင္ပါတယ္။

စာဖတ္တဲ့အခါ အျပင္ကို ထြက္ရင္ သမီးေလးက စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ကို အျပင္မွာေတြ႔ရင္ သိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ စာဖတ္ရင္းလဲ အေမးအေျဖလုပ္လို႔ရပါတယ္။ တခါတေလ စာအုပ္ကိုင္ထားပီး သမီးေလးေရ.. ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဘာေတြရိွလဲ သမီးစဥ္းစားပီး ေျပာဆို ..သူသိသမွွ်ွေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စာအုပ္ေတြထပ္ထပ္ဖတ္တယ္ေပါ့..။ သမီးက ခူေကာင္ caterpillar  ေလး ၾကီးလာရင္ လိပ္ျပာေလးျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိသလို လိပ္ျပာေလးေတြေၾကာင့္ အပင္ေတြ ပန္းေတြပြင့္ အသီးေတြသီးတယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ ဒါဟာ စာဖတ္ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးပါ။

သူ႔အဘိုးအဘြား ဦးေလးအန္တီေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္လဲ သူတတ္သလို စာဖတ္ျပေသးတယ္။ အဲ့ဒါအျပင္ သူ႔ကို မဖတ္ျပဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြကိုလည္း အရုပ္ၾကည့္ပီး ဖတ္ျပတတ္ေသးတယ္။ လူလည္မေလးေပါ့။  စာအုပ္ထဲက ေရသူမတို႔ အေၾကာင္းဖတ္ရင္ ေရသူမက ဘယ္မွာေနလဲ ပင္လယ္ထဲမွာေနတယ္။ ပင္လယ္ကို သူေတြ႔ရင္ ေမေမ ေရသူမေလးေတြ ရိွတယ္ေနာ္ လို႔သူေျပာမယ္။စာအုပ္ဖတ္ရင္း ဘာေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ရွင္းျပရတယ္။ အဲ့သည္လိုနဲ႔ ကေလးေတြကို စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ျပရင္း သူတို႔ေလးေတြကို စာဖတ္၀ါသနာပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကပါစို႔။

ကေလးတစ္ေယာက္ကို စာဖတ္ျပရတာ အင္မတန္ေမာပါတယ္။ ဟန္ရယ္ အသံရယ္ အမ်ိဳးစံု လုပ္ရလို႔ပါ။ ကိုယ္က အဂၤလိပ္လိုနဲ႔  ဗမာလို တစ္ခါထဲ ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ဘုရင္ၾကိး King နဲ့ ဘုရင္မၾကီး Queen တို႔ castle ရဲတိုက္တို႔ princess မင္းသမီးေလး တို႔ prince မင္းသားေလးတို႔ အစရိွသျဖင့္ အဂၤလိပ္လို စကားလံုးလည္း ၾကြယ္၀ေစပါတယ္။ သမီးေလး အဂၤလိပ္လို စာလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျမန္မာလိုနဲ႔ တြဲသိေနဖို႔ ကိုယ့္ရဲ့ ၾကိဳးစားမွုပါ။ သူကလည္း သင္ယူႏိုင္သူဆိုေတာ့ ပင္ပန္းေပမဲ့ ေပ်ာ္ရပါတယ္။

သမီးေလးရဲ့ တိုးတက္မွု ၄

သမီးေလး....အခု ၇လ ခြဲ။
သူ ၅လမွာ ေဘဘီေ၀ါ့လ္ကာထဲခ်လို႔ရေပမဲ့ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး။ ေဟာ.. ၆လတင္းတင္းလဲျပည့္ေရာ..ဆရာမက ေ၀ါ့လ္ကာထဲကေန ေလ်ွာက္တာမွ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းနဲ့ပဲ။　အစာလဲစေကြ်းပီဆိုေတာ့ လူကလည္းထြားလာပီ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ထိုင္တာပါ စိတ္ခ်လာရပီ။ ၇လျပည့္တဲ့ေန႔မွာပဲ ေလးဘက္ေထာက္ခ်င္စျပဳလာပီ။ ထိုင္ရက္ကေန သူလိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္း အမွန္က သူနဲ့လက္လွမ္းမမီွတဲ့ေနရာက ပစၥည္းကို လွမ္းယူႏိုင္ေနပီ။ ထိုင္တယ္...ဆြဲတယ္ မရရင္ လက္ေထာက္တယ္ ဖင္ကုန္းတယ္ သြားမရေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္တယ္။ ခါတိုင္းေမွာက္တာမၾကိဳက္တဲ့ သမီးက သူ႔ဟာသူေမွာက္ျဖစ္သြားတာကို မေအာ္ဘူး ။ ေမွာက္ရာက ျပန္ထတယ္ ထိုင္တယ္ တခါတေလ လဲတယ္။ လဲတာ ပက္လက္လွန္သြားလို႔ မထႏိုင္ျဖစ္မွ ကိုယ္ကထူေပးတယ္။ ဒါေတာင္ နာစရာမရိွရင္ ကိုယ္က ရင္ထဲက စိုးရိမ္တာကို ဟန္လုပ္ပီး ျပံဳးျပံဳးေလးၾကည့္လိုက္တယ္။ သမီး..မနာဘူးေနာ္...မငိုနဲ့..သမီးဖာသာ ျဖစ္တာေနာ္လို႔ေျပာရင္း ထူေပးတယ္။ တခါတေလ ကစားစရာနဲ့ ထိရိုက္မိသြားရင္ နာတဲ့အခါေတြလဲရိွတာေပါ့..။ နာတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က သမီး..မငိုနဲ့ေနာ္..ေမေမ ဥံဳဖြေလး လုပ္ေပးမယ္ဆိုပီး လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ကံေကာင္းစြာပဲ သမီးက ငိုေၾကာသိပ္မရွည္တတ္ဘူး။

သမီးေလးက ေရွ႔တိုးတာ ေနာက္ပဲေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ သမီးက ေမွာက္ရက္ကေန တြားသြားတာလည္း မလုပ္တတ္ဘူး။ ေမွာက္ရာကေန လိွမ့္ထြက္တာလဲ မလုပ္ခဲ့ဘူး။  သမီးက အခု ကိုင္ပီး သူ႔ဟာသူ မတ္တပ္ေတာ္ေတာ္ရပ္ႏိုင္ေနပီ။ အရင္ ၄လသမီးေလာက္ထဲက မေအ အကူအညီနဲ့ ရပ္ပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြ နဲ့ သူသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားတတ္တဲ့ သမီးေလးဟာ ဒီပံုအတိုင္းဆို သိပ္မၾကာခင္ လမ္းေလ်ွာက္တတ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ တိတ္တိတ္ေလးဆုေတာင္းေနမိတာက ကိုယ္တို႔ရဲ့ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္မွာ သမီးေလး လမ္းေလ်ွာက္ႏိုင္ပါေစလို႔.... အိုး..ေတြးရင္းနဲ့ေတာင္ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ျမဴးမိေနေသးပါရဲ့...။ သမီးေလး မတ္တပ္ထပီး လမ္းေလ်ွာက္ခ်င္တဲ့အခါ ကိုယ္က သမီးေလးကို သမီးေရ... ဒီဘက္ေျခေလးကိုလွမ္းပီးရင္ ဟိုဖက္ေျခလွမ္းဆိုပီး သမီးကို သင္ေပးတဲ့အခါ တခါတေလ သမီးလမ္းေလ်ွာက္ျဖစ္တိုင္း အဲဒီလိုေလး လွမ္းေလရဲ့...။

ဒီလိုပဲ ေလးဘက္ေထာက္စျပဳေနတဲ့သမီးေလးကို ကိုယ္က သမီးေလး.. ဒီမွာၾကည့္ ေတြ႔လား.. ဒီလိုေလးဘက္ေထာက္ပီး ဒီလက္ ကေလးေရွ႔တိုး ဒီေျခေထာက္ကေလးတိုး ပီးရင္ ဒီဖက္လက္ကိုတိုး ဒီေျခေထာက္ကို တိုး..ဒါဆိုသမီးလုပ္တတ္ပီလို႔ေျပာပီး..သင္ေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ သမီးေလး... သိပ္မသြက္ေသးေပမဲ့ မေန႔က စပီး ခပ္ေ၀းေ၀းထိ သူ႔ကိုယ္ကိုထိန္းပီး သြားတတ္ပါတယ္။ သမီး ၇လနဲ့ ၈ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ေလးဘက္ေထာက္ႏိုင္ပီ။ သမီးေလးက ေခ်ာ္လဲမွာဆိုးလို႔ သူ႔ကိုယ္သူထိန္းပီး သြားတာကလည္း ျပံဳးခ်င္စရာေလးပါ။

သြားလည္းမေပါက္ေသးဘူးဆိုပီး..စိုးရိမ္ေနတာ... အခုေတာ့ သမီးသြားေလးေတြ ထြက္စျပဳေနပီ။

သူရဲ့ေအာင္ျမင္မွုတိုင္းမွာ ေဘးကေန လက္ခုပ္တီးပီး အားေပးတဲ့အခါ။ သိပ္ေတာ္တာပဲလို႔ေျပာေပးတဲ့အခါ ၊ သိပ္လိမၼာတာပဲလို႔ေျပာတဲ့အခါေတြမွာ သမီးေလးဟာ သိပ္ကိုေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တာ ေမေမ သတိထားမိေလရဲ့။


အခုဆို ရာသီဥတုက လည္းသာယာလာပီဆိုေတာ့ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရတာ သိပ္အဆင္ေျပလာပီေပါ့။ သမီးေလးက မ်ားေသာအားျဖင့္ ျပံဳးရယ္ေနတာမ်ားပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ငေျပာင္ဆိုေတာ့ သမီးအတြက္ အျမဲလို ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရီစရာေတြ ျဖစ္ေနသလား မသိပါဘူး။ သမီး အဲလို အသံထြက္ပီး ရယ္တဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ အသံမထြက္ပဲရယ္တဲ့ အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမကေတာ့ အေမာေျပတာ အမွန္ပဲ သမီးေလးေရ..။ ေဖေဖကလဲ အေမာေျပသတဲ့။

သမီးေလးက ေလးဘက္ေထာက္ပီး သူသြားခ်င္ရာသြားတာ ေမေမ သိပ္မပင္ပန္းေပမဲ့ ဟိုဟာဆြဲပီးရပ္ ဒီဟာဆြဲပီးရပ္တာ ျပဳတ္က်မွာစိုးရိ္မ္လို႔ ေမေမေတာ့သိပ္ပင္ပန္းတယ္။ အခုဆိုသမီးက ေလးဘက္ေထာက္တာထက္ကို ထတာပိုအားသန္တယ္။ ထတယ္ ထပီးလက္၂ဖက္လႊတ္ပီးထိန္းၾကည့္တယ္။ လဲတယ္။ အဲဒါကိုပဲ သူ႔မွာ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ထပ္ခါထပ္ခါလုပ္တယ္။ အရံွဳးမေပးဘူး။ ေမေမ့ကိုလဲ အကူအညီမေတာင္းဘူး။ ေမေမက ခုထဲက သမီးကို
ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးဖို႔ သင္ေပးေနတာ သမီးေရ..။ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလးက ေတာ္ရံုုတန္ရံု နာတာေလာက္ကို မငိုတတ္ေတာ့ဘူး။ သူထိသြားရင္ မေအကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ မေအက စိုးရိမ္စိတ္ကို ဖံုးပီးဖာသိဖာသာေနေတာ့ သူက ျပံဳးေတာင္ျပလိုက္ေသးတယ္။

သူတခုခု အမွားလုပ္လိုက္ပီဆို မ်က္လံုးလွန္ၾကည့္တာကလဲ လူၾကီးေလးအတိုင္းပဲ.။ သမီးေလးေရ... သိပ္ခ်စ္တယ္...ေမေမ နမ္းမ၀ဘူး။ ေဖေဖကလည္း ခ်စ္မ၀ဘူး။

သမီးေလးနဲ့ အျပင္သြားရင္ သမီးေလးအိပ္ေနတဲ့အခါ ရွည္ပီးေကာ့စင္းေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေလးေတြရယ္ ေသးသြယ္ပီး ခံုးခံုးတန္းတန္းေလးျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ခံုးကေလးေတြရယ္ေၾကာင့္ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းက..ဟယ္ အရုပ္ကေလးအတိုင္းပဲ လို႔ေျပာၾကရင္ ေမေမ့မွာေက်နပ္လိုေပါ့ သမီးရယ္။ တခါတေလ သမီးႏိုးတဲ့အခါက်ေတာ့ သမီးေလးရဲ့ လွပတဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးရယ္ေၾကာင့္ သမီးကို စကားလာေျပာၾကျပန္ေရာ.. အဲ့အခါက်ေတာ့ တခါတေလ သမီးက ျပန္ရယ္ျပေတာ့...အို..ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ခ်စ္စရာေလးဆိုပီး ေျပာၾကျပန္ေရာ... သီးေလးက သူတို႔ေတြကို ဟိုဟာလွမ္းဆြဲ ဒီဟာလွမ္းဆြဲျပန္ေတာ့ သမီးေလးရဲ့ လက္ေခ်ာင္းရွည္ရွည္ေလးေတြ ျမင္ျပန္ေတာ့ အံ့ၾသၾကျပန္ေရာ.. သမီးေလးေရ..သမီးေလးက ေမေမနဲ႔ေဖေဖရဲ့ အလွေတြအေကာင္းေတြ အကုန္ရထားေတာ့ သမီးေလးက ေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္ေနတာေပါ့..။ ေဖေဖကေတာ့ ေမေမ့ကိုေျပာတယ္.. ဆုေတာင္းျပည့္သတဲ့..။ ဒါေပမဲ့ သမီးရဲ့ႏုတ္ခမ္းကို စူစူထားတာ..ေမေမ့အက်င့္ကိုယူထားတာေတာ့ ေမေမက သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး...အခ်စ္ကေလးေရ..

ကိုယ္၀န္ေဆာင္ အေတြ႔အၾကံဳ သင္တန္းမ်ားႏွင့္ေဆးရံုတက္ျခင္း အေတြ႔အၾကံဳ

ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ ဒီမွာစစ္ေဆးနည္း အဆင့္ဆင့္က မွန္တာေျပာရရင္ ဘာေတြစစ္ေနမွန္းေတာ့သိဘူး။ ဟီးဟီး.. သူတို႔ လုပ္ခိုင္းသမ်ွ လုပ္လိုက္တာၾကီးပါပဲ..။
ကိုယ္၀န္ရိွစကေန ၄လ အထိ ၁လ၁ၾကိမ္ စစ္ပါတယ္။ပထမဆံုးလမွာ ဆီး..ေသြးနဲ့ အေတာ္မ်ားမ်ားစစ္ပါတယ္။ ၁လ ၁ခါကေတာ့ ဆီးအျမဲစစ္ပါတယ္။ ၅လနဲ့ ၇လမွာ တခါ ဆီးအျပင္ ေသြး၄ခါေဖာက္စစ္ပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ ၄လေက်ာ္ပီဆိုတာနဲ့ ၁လတခါကေန ၂ပတ္၁ခါ စစ္ေဆးမွု လုပ္ပါတယ္။ ၇ လေက်ာ္တာနဲ့ ၁ပတ္ ၁ခါ စစ္ေဆးပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ ၃၅ ပတ္ကေနစပီး ကေလးရဲ့ ႏွလံုးခုန္ႏွုန္းကို ၁ပတ္၁ခါ နာရီ၀က္ တိုင္းပါတယ္။ ကေလးလွဳပ္ရွားမွုကို ၾကည့္တာပါ။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္တေယာက္ဟာ ၃၇ ပတ္ေက်ာ္ရင္ ေမြးဖြားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါပီ။ အပတ္၄၀ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္း တာေပါ့ ေနာ္။ သမီးကို ၃၈ပတ္ေက်ာ္မွာ ေမြးပါတယ္။

ကိုယ္၀န္ ၅လ အခ်ိန္မွာ စစ္ေဆးမွူေၾကာင့္ ကိုယ္ဟာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ဆီးခ်ိဳ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားအေသာက္ကို ညိွထိန္းပီးစားရပါတယ္။ အစားအေသာက္နဲ့ ကယ္လိုရီထိန္းနည္း ေသခ်ာသင္ေပးပါတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီး အလြန္စားတဲ့ အက်ိဳးေၾကာင့္ ဆီးခ်ိဳျဖစ္သြားသလို အခ်ိဳရည္ေသာက္သံုးျခင္းေၾကာင့္လိုဆိုပါတယ္။ အဆီ မစားပဲ အကင္နဲ့အျပဳတ္ အျပင္ မ်ွတေအာင္အစံုစားလိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ဟာ သိသိသာသာက်သြားပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ပီ ဆိုလ်ွင္ ၇ ကေန ၁၀ ကီလိုထိ တက္ေပမဲ့ ဒီမွာ ၇ အထိပဲ တက္ခိုင္းပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြက အေလးခ်ိန္ သိပ္တက္တာမၾကိဳက္ပါဘူး.။

ဒီမွာ တက္သမ်ွ သင္တန္းေတြထဲမွာ ျမိဳ႔နယ္က လုပ္ေပးတဲ့ အခမဲ့သင္တန္း ေတြမွာ အစားစားပံုကိုပါ သင္ေပးပါတယ္။ အခ်ိန္မွန္ အစာစားျခင္းဟာလည္း ဆီးခ်ိဳကို ထိန္းေပးပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ပီဆိုတာနဲ့ လူေတြက ထင္ေနတာ ၂ေယာက္စာ စားဖို႔ပါပဲတဲ့။ ဒါက အရင္က ေခတ္ေအာက္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြပါ။ ေခတ္သစ္မွာ ဥေရာပအေနာက္ႏိုင္ငံ ေတြနဲ့ အေမရိကန္အပါအ၀င္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာပါ ကိုယ္၀န္ေဆာင္တစ္ေယာက္ဟာ သူေန႔စဥ္စားသံုးေနတာထက္ ပိုပီး ဘာမွစားစရာမလိုပါဘူးလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ အထဲက ကေလးဟာ မိခင္ဆီမွာရိွတဲ့ အေသြးအသားေတြထဲက စုတ္ယူစားသံုးေနႏိုင္လို႔ပါပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကေလးဟာ ကိုယ္အစားထိန္းလိုက္ေပမဲ့ ၃၂၀၆ ဂရမ္ရိွပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ေၾကာင့္ ေသြးအားနည္းသြားပါတယ္။ ကိုယ္စားရတဲ့ အစာက မနက္စာ ပံုမွန္စားပါတယ္။ မနက္စာကို ႏြားႏို႔ ဒါမွမဟုတ္ ဒိန္ခ်ဥ္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းနဲနဲ ဒါမွမဟုတ္ ေပါင္မုန္႔၂ခ်ပ္ပါ။ မလိုင္၁လံုးေပါ့။ခ်ိစ္လဲ ၂ျပားေလာက္စားလို႔ရပါတယ္။  ေထာပတ္နဲ့ မယိုးနိစ္ ေပးမစားပါဘူး။ မယိုးနီးစ္မွာပါတဲ့ ကီလိုရီဟာ အစားအရာေတြစားတာထက္ ကီလိုရီမ်ားပါတယ္။ အသီးစားခ်င္ရင္ ငွက္ေပ်ာသီးတျခမ္း ဖရဲသီးတစိတ္ စေတာ္ဘယ္ရီ၃-၄ လံုး ေပါ့။ တၾကိမ္မွာ အကုန္မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ကီလိုရီတြက္ပီး စားရတာပါ တေန႔ကို ကီလိုရီ ၁၅၀၀ ထိပဲ စားခိုင္းတာပါ။ ထမင္းဆိုလည္း အမ်ားၾကီး မစားခိုင္းပါဘူး။ အေၾကာ္ေတြမစားခိုင္းပါဘူး။ ဒါက စားေသာက္ျခင္းဆိုင္ရာ အေတြ႔အၾကံဳပါ။

အျခားသင္တန္းကေတာ့ ျမိဳ႔နယ္နဲ့ေဆးရံုမွာ အမ်ိဳးသားနဲ့တူတူတက္ရတာကေတာ့ ဗိုက္နာခ်ိန္မွာ ေနပံုထိုင္ပံုနဲ့ ႏိွပ္နယ္နည္းေတြပါပဲ။ေဆးရံုမွာ တက္ရတာကေတာ့ ပိုက္ပိုက္ေပးရပါတယ္။
အဲဒီ သင္တန္းမွာကေတာ့ ဘာေတြ သင္လဲဆိုေတာ့... ဗိုက္ဘယ္လိုပံု နာတယ္ဆိုတာကေနစပါတယ္။ ဗြီဒီယိုနဲ့လဲရွင္းပါတယ္။ ဗိုက္နာတာစိတ္ပီး ၁၀ မိနစ္ဆက္တိုက္စိတ္စိတ္နာမွေဆးရံုက လာခဲ့ဖို႔ လက္ခံပါတယ္။ နာလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ဆို မေမြးႏိုင္ေသးဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုက္နာခ်ိန္မွာ အသက္ရွဴနည္း က အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။ ျဖည္းျဖည္းနဲ့ မွန္မွန္ ရွဳပီး ဖူးဆို အသက္ရွဴထုတ္ရတာပါ။ ဗိုက္နာခ်ိန္မွာ relax အေနအထားျဖစ္ဖို႔. ကိုယ္သက္သာသလိုေနခိုင္းတာပါ။ တေယာက္နဲ့တေယာက္ သက္သာေစတဲ့ ပံုစံက တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုနာခ်ိန္မွာ ခင္ပြန္းက ႏိွပ္နယ္ ျပဳစုေပးတာ ယပ္ခပ္ေပးတာ ေရတိုက္တာ အစရိွသျဖင့္ ေဘးကေန အားေပးကူညီဖို႔အတြက္ သင္တန္းေပးတာပါ။ ဗိုက္နာပံု ကေလးေမြးပံု ကေလးေခါင္းဘယ္လိုစတိုးပံု ေခါင္းထြက္ပီဆိုတာနဲ့ ကိုယ္ကို ဘယ္လိုလွည့္ပီးထုတ္ပံု အစရိွတာေတြကို ရုပ္ပံုအျပင္ မိန္းမကိုယ္ထဲကေလးထည့္ပီးျပတာပါ။ နာမယ္ဆိုတာသိေပမဲ့ အဲဒီအနာကလြန္ရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးကို ေတြ့ခြင့္ရမယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ့ ေမြးပါလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီသင္တန္းကေတာ့ ကိုယ္၀န္ ၃၅ ပတ္ေက်ာ္မွ တက္ရတာပါ။

ဒီမွာက ဗုိက္နာခ်ိန္မွာ အေရးေပၚကား ေခၚခြင့္မရိွပါဘူး။

ေဆးရံုမတက္ခင္ ေဆးရံုတက္ဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားရမဲ့ ပစၥည္းေတြကို နာ့စ္မေတြက ကိုယ္၀န္၃၅ ပတ္မွ စေျပာပါပီ။ မွန္တာေျပာရရင္ တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ပစၥည္းမ်ားပါ။ နာ့စ္မက ပစၥည္းနမူနာေတြပါ ျပေပးပါတယ္။
ဥပမာ..ကပ္ခြါေဘာင္းဘီ..တို႔ ရာသီလာရင္ခံတဲ့ဟာ အထူအၾကီးစား (၁ေတာင္ေလာက္ရိွတာ)တို႔ အလတ္ အေသးတို႔ေပါ့.ေနာက္ပီး ေမြးရင္၀တ္တဲ့ ဒူးေလာက္ရွည္တဲ့ ရင္ခြဲထားတဲ့အက်ီံတို႔ေပါ့။ ျမင္ဖို႔မေျပာနဲ့ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးပါဘူး။ သူတို႔ေျပာမွ ကမန္းကတန္းေျပး၀ယ္ရတဲ့ ပစၥည္းေတြေပါ့။ က်န္တာကေတာ့ ကေလးအႏီွး ကေလးဖင္သုတ္ပု၀ါ ႏို႔သုတ္ပု၀ါ လူၾကီးေရခ်ိဳးဖို႔ တာ၀ါအေသးအၾကီး ကိုယ္သံုးဖို႔တစ္ရွဴး လိပ္ သြားပြတ္တံသြားတိုက္ေဆးေပါ့။ ေဆးရံုတက္လက္မွတ္တို႔ကို တခါတည္းအိတ္ထဲအဆင္သင့္ျပင္ထားခိုင္းတာပါ။

ေဆးရံုမတက္ခင္မွာလဲ ေဆးရံုအခန္းအေျခအေနေတြကို ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ဒါကဗိုက္နာခန္းေပါ့..အခန္းထဲမွာ ကုတင္၁လံုး စားပြဲ ကုလားထိုင္နဲ့ ဗိုက္နာေထာက္ကူ ပစၥည္းေတြ ရယ္ ကေလးႏွလံုးခုန္ႏွဳန္းတိုင္းတဲ့ဟာရယ္ပါပါတယ္။ အဲဒိအခန္းကေန သားအိမ္ ၁၀ စင္တီပြင့္ပီဆို ေမြးခန္းထဲကို ၀င္ခိုင္းပါတယ္။ ေမြးခန္းထဲကိုပါ အမ်ိဳးသား ေခၚခြင့္ရိွပါတယ္။ ေမြးခန္းထဲက ကိရိယာေတြကို ျပေပးပါတယ္။ ပီးေတာ့ ေမြးလာတဲ့ အခါ ကေလးကို ဘယ္လိုထားပါတယ္ဆိုတာပါ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ပီးေတာ့ ေမြးပီးရင္ ေနရမဲ့အခန္းေတြ လိုက္ျပေပးတယ္။ အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းပါ လိုက္ျပေပးတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးခ်ိန္သတ္မွတ္ထားလို႔ ခ်ိဳးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကုတင္နံပါတ္ေရးခိုင္းတာေတြကိုပါ ရွင္းျပပါတယ္။ အစားအေသာက္ကိုလဲ ဘာမစားတာလဲေမးပါတယ္။ဒါေတြက ေဆးရံုမတက္ခင္မွာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္တာေတြပါ။

တကယ္ တန္း ကိုယ္ဗိုက္နာလာပါပီ... အိုးမိုင္ဒါလင္...နာ..နာ...နာ ေပါ့..။ ကုိ႔ နာတယ္..အင့္ဟင့္ဟင့္... ဆို သူလဲ မနားတမ္း ေက်ာေလးကိုသပ္ ႏိွပ္နယ္ေပးေပါ့။ နာလြန္းတာဟာ ပထမအဆင့္နာတာ ဒုတိယအဆင့္နာတဲ့အခါ ပထမဆင့္နာတာဟာ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ သားအိမ္ပြင့္ေဆးလဲမေပးတဲ့အခါ ကိုယ္ဟာ ျပန္မစဥ္းစားခ်င္ေလာက္ေအာက္ကို နာလွပါတယ္။ အရပ္ကလဲ ေပမီွေထာက္မီွ အင္တာေနရွယ္နယ္ အာရွအရပ္ဆိုေတာ့...။ ေန႔ေတြညေတြ ေျပာင္းပီး ၂ည၃ရက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရမႊာေပါက္ေနတာ ၾကာပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးခြဲလိုက္ရတာပါ။ ကိုယ္ေဆးရံုေရာက္ေရာက္ခ်င္းပါပဲ..ကိုယ္ပါလာတဲ့ အိတ္ထဲက အက်ီေတြေဘာင္းဘီေတြ ပက္ေတြထုတ္ပီး နာ့စ္မက ကိုယ္တိုင္လဲေပးတာပါ။ ျမန္မာျပည္က ကိုယ့္အတြက္ အထူးအဆန္းေပါ့။ ထမင္းလာပို႔တာလဲ နာ့စ္ေတြပါပဲ။ ဗိုက္ေလးလာႏီွပ္ေပးတာလဲ နာ့စ္ေတြပါပဲ။ ေအာ္ဟစ္ဆူပူေငါက္ငန္းျခင္း လံုး၀မရိွပါဘူး။ အဲလို နာခန္းကလဲ အခန္းကန္႔ထားေတာ့ ေအာ္ခ်င္သလိုသာ ေအာ္ေပေတာ့ေပါ့.. ခ်စ္ခ်စ္လဲ ကိုယ့္ညည္းသံၾကားမွာ အရူးတပိုင္းပါပဲ။ နာပါတယ္ဆိုမွ သူက ရီစရာေတြ လာေျပာ ကိုယ္နာတာကို ဗီဒီယို ရိုက္ထားတာ မသိလိုက္ပါဘူး။ သမီးေလးကို ျပမလို႔တဲ့။

ခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်ိန္မွာလည္း စေနမေမြးေရးအတြက္ ခ်စ္ခ်စ္နဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ အက်ိတ္အနယ္ေဆြးေႏြးရတာပါ။ ေနာက္ဆံုး ေသာၾကာည ၉နာရီေက်ာ္မွခြဲဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါပီ။ ခြဲခန္းထဲကိုပါ ခ်စ္ခ်စ္လိုက္လာပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြနဲ့ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုခြဲ့မဲ့ဆရာ၀န္ကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္ကိုတြန္းလွဲေပၚတင္ေပးပါတယ္။ ဗိုက္နာခန္းက ပစၥည္းေတြကို နာ့စ္က ဖိနပ္ကအစ သိမ္းပီး ခြဲပီးကိုယ္ေနရမဲ့အခန္းဆီယူသြားေပးပါတယ္။ ခြဲခန္းထဲမွာ ခြဲစိတ္မဲ့ဆရာ၀န္ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ အကူဆရာ၀န္နဲ့ နာ့စ္၂ေယာက္အျပင္ ကေလးဆရာ၀န္ပါ အဆင္သင့္ၾကိဳေနၾကပါတယ္။ ကေလးထြက္လာရင္ ကေလးသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပီး အေႏြးေပးတဲ့ကေလးရံု အေသးထဲမွာ ကေလးဆရာ၀န္က ေစာင့္ေနပါတယ္။ ေမ႔ေဆးစေပးပါပီ... ပုဇြန္ထုပ္ေကြးခိုင္းပါတယ္။ ရင္ဗတ္ကေန ေအာက္ပိုင္းအထိ ေပးတာပါ။ ထိုးပီးတာနဲ့ခ်က္ခ်င္း ေအာက္ပိုင္းတခုလံုး ထံုသြားပါတယ္။ ဘာမွမခံစားရေတာ့ပါဘူး။ ေရခဲတားတဲ့အထုပ္နဲ့ တကိုယ္လံုးကိုစမ္းပီး ေမးတာပါ။ မ်က္ႏွာနဲ့လည္ပင္းရင္ညႊန္႔ကေအးတာကိုသိတာ။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္က လိုအပ္တဲ့ တေနရာစီကိုတိုင္းပီး ေမးတာပါ။ ခြဲခန္းက နဲနဲပူေနေတာ့ ကိုယ္က ဆရာ၀န္ကို က်ေနာ္က ပူရင္ အသက္ရွဴၾကပ္တတ္တယ္.. အခန္းကပူတယ္လို႔ေျပာေတာ့.ကေလးထြက္လာရင္ ေအးလို႔မရဘူးလို႔ေျပာပီး.. မပူပါနဲ့တဲ့ တခုခုျဖစ္တာနဲ့ ဒီမွာရိွတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္တို႔ ဘာတို႔ အသက္ကယ္တဲ့ စက္ေတြ အမ်ားၾကီးရိွပါတယ္တဲ့။ကေလးေမြးပီးမွ နဲနဲျပန္ေအးေပးမယ္တဲ့။

ကိုယ့္ကို လည္ပင္းကစပီး ေအာက္ပိုင္းကို မျမင္ရေအာင္ကာလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ ေခါင္းဖက္မွာ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ၾကီးက တခ်ိန္လံုး ကိုယ္နဲ့စကားေျပာေပးေနပါတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ ဆိုးလို႔တဲ့။ မအိပ္ရဘူးဆိုပဲ။ ကိုယ့္ေအာက္ဖက္မွာ ဆရာ၀န္ေတြ ခြဲေနပါပီ။ ကိုယ္ပဲ မၾကားလို႔လား မသိပါဘူး။ စစခ်င္း သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း တူတူခြဲၾကစို႔ ဆိုတဲ့စကားကလြဲပီး က်န္တာ ဘာမွမၾကားရပါဘူး။ ေနာက္ ကေလးထြက္ပီဆိုတာ ၾကားရပီး ခနေလး ခေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပီးမွ ၾကည့္ေနာ္တဲ့ ။ ကေလးက ဖေအတူတဲ့။ ခြဲခန္းထဲ၀င္ေတာ့ ၉နာရီပါ။ သမီးေလးကို ၉နာရီ၃၅မိနစ္မွာ ေမြးပါတယ္။ ေမြးတာနဲ့ တခါတည္း နာရီမွတ္ေပးပါတယ္။ ခေလးကိုသန္႔စင္ေပးပီး သမီးေလးကို လာျပပါတယ္။ သမီးဆံပင္ေတြက အမ်ားၾကီးနဲ့ မဲနက္ေနတာပါပဲ။ သမီးလက္ကေလးကို ကိုင္ပီးၾကည့္ရတာနဲ့တင္ အရင္ဗိုက္နာခဲ့ဖူးတာေတြ အကုန္ေမ့ပလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ သမီးကို ကေလးမ်ားအခန္း ယူသြားမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၉နာရီ ၄၅ မွာ ခြဲစိတ္ျခင္းအမွူ ေအာင္ျမင္စြာပီးဆံုးခဲ့ပါပီ။ သမီးေလးကို ယူသြားပီးတာ့ အခန္းအပူခ်ိန္ကိုေလ်ွာ့ေပးပါတယ္။ ေလ်ွာ့ေပးပီးေၾကာင္းလည္း ကိုယ့္ကိုေျပာပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ဆရာ၀န္ေတြ နာ့စ္ေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပီး ကိုယ့္ကို ခြဲတဲ့ဆရာ၀န္ ကိုယ္တိုင္ တြန္းလွည္းကိုတြန္းပီး ခြဲခန္းထဲက ထြက္ပါတယ္။လူနာကုတင္ကို ေခါင္းကဆရာ၀န္ျဖစ္ပီး ေျခပိုင္းက နာ့စ္၁ေယာက္က တြန္းေပးတာပါ။ ခြဲခန္းအထြက္မွာေတာ့ စိုးရိမ္ေနတဲ့ ခ်စ္ခ်စ္ကို ေတြ႔ေတာ့ သမီးေလးကို ေတြ႔ပီးပလားေမးေတာ့ ေတြ႔ပီးပီတဲ့။ သူကထင္တာ သမီးကို သူအရင္ေတြ႔တာဆိုပီး ဂုဏ္ယူပါေသးတယ္။

ဒီမွာက ကေလးကိုရိုးရိုးေမြးရင္ ၁ပတ္ ခြဲေမြးရင္ ၁၀ ရက္ ေဆးရံုတက္ရပါတယ္။ ေဆးရံုတက္ေနစဥ္ ပရိုက္ဗိတ္နဲ့ အမ်ားသံုးအခန္း ဘယ္မွာေနမလဲေမးပါတယ္။ အမ်ားသံုးခန္းမွာမွ ၄ေယာက္ခန္း ၅ေယာက္ခန္းဆိုပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ ၂ခန္းထပ္ခြဲပါတယ္။ ပရိုက္ဗိတ္အခန္းက၁ခန္းေလာက္ပဲရိွတာမ်ားပါတယ္။ သူက အိမ္သာပါတြဲရက္ပါတာကိုး။ ေတာ္ရံုလူကေတာ့ တေယာက္ခန္း သိပ္မသံုးပါဘူး။

ေဆးရံုမွာ ဘာလို႔ၾကာၾကာထားရသလဲဆိုတာ ေနာက္မွသိတာပါ။ ကေလးအတြက္ စပါယ္ရွယ္ေလ့က်င့္ေပးလိုက္တာပါ။ ေဆးရံုေစာင့္အိပ္ခြင့္မရိွပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးေတြၾကီးပဲ ျဖစ္လို႔ အမ်ိဳးသားအိမ္သာေတာင္ မထားေပးပါဘူး။ ေဆးတိုက္တာကအစ သူ႔အခ်ိန္နဲ့သူ နာ့စ္က လာေပးတာပါ။ ကေလးေတြကို ၃နာရီျခားတခါႏို႔တိုက္ဖို႔ နာ့စ္ေတြ က လာႏိွဳးပါတယ္။ ႏို႔မထြက္လို႔ ႏို႔ကို ႏိွပ္နယ္ေပးျခင္းကိုလည္း လုပ္ေပးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေဆးရံုတခုနဲ့မတူတာက တခါတည္းလုပ္ေပးတာနဲ့ ခနခနလုပ္ေပးတဲ့ ေဆးရံု ကြာပါတယ္။ အစားအေသာက္ကလဲ သူ႔နာမည္နဲ့သူပါ။ ကယ္လိုရီ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာကို ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ မနက္၆နာရီ ေန႔လည္ ၁၁ ခြဲ ညေန၃နာရီ နဲ့ ညေန၆နာရီ မွာ အစားအေသာက္ေတြကို နာ့စ္ေတြက လူနာ နာမည္စစ္ပီးး ကုတင္ေဘးကို လာတင္ေပးထားပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြကိုေတာ့ မနက္ ၆နာရီကေန ည၉နာရီအထိ လက္ခံပါတယ္။ အ၀တ္ေလ်ွာ္စက္ အေျခာက္ခံစက္ေတြကို ပိုက္ဆံထည့္ပီးသံုးႏိုင္ပါတယ္။  အခန္းထဲမွာ လူနာကုတင္ပတ္လည္ လိုက္ကာ အထူေတြကာဆီးေပးထားပါတယ္။ ကုတင္ေပးမွာ စားပြဲတလံုး ဗီဒီု၁လံုး ကုလားထိုင္ ေရခဲေသတၱာအေသး နဲ့ တီဗြီထားေပးပါတယ္။ လူနာေစာင့္တို႔ လူနာအတြက္ ထမင္းတို႔က ပူစရာမလိုေအာင္ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ေဆးရုံတက္ေနစဥ္မွာလဲ ကေလးေရခ်ိဳးနည္းကို တခါ ထပ္သင္ျပေပးပါတယ္။ ေဆးရံုဆင္းကာနီးမွာတခါ ဗြီးီယိုနဲ့ ကေလးအိပ္ေနစဥ္မွာ အလုပ္ဘယ္လိုလုပ္ဖို႔ ကေလး ေမြးပီးခ်ိန္မွာ ဘာကိုမွမေတြးဖို႔ စိတ္ေတြရွဳပ္ရင္ တေယာက္တည္းမေနဖို႔ ပညာေပးတာပါ။

ဒီလိုနဲ့ ကေလးတေယာက္ေမြးဖြားပီး ခ်ိန္မွစကာ မိခင္ေတြဟာ ၃နာရီျခား၁ခါ ပံုမွန္ ႏို႔တိုက္ ။ မိခင္ႏို႔ဆို ၂နာရီျခားတိုက္ရင္း အိပ္ေရးပ်က္ျခင္းမ်ားနဲ့ ရာသက္ပန္လက္တြဲရပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ ကေလး မအိပ္ရင္.. ကိုယ္ပါမအိပ္ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ရျပန္ပါေတာ့တယ္။

သည္းခံပါ။ အပိုင္းပိုင္းကို ကေလးတဖက္ အိမ္အလုပ္တဖက္နဲ့အၾကာၾကီးေရးထားတာပါ။ စာလာဖတ္သူ ေကာ္မန္႔ေပးသူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သမီးေလး..ဖတ္ဖို႔ ၂

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၀ ရက္ ..သမီးေလး လက္ခုတ္စတီးတတ္ေသာ ေန႔။

သားသမီးေတြဟာ မိဘေတြကို ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရိွသလို မိဘေတြဟာလည္း သားသမီးေတြကို ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရိွဘူးတဲ့... ။ ဒီစကားရဲ့ ဦးတည္ရာဟာ.. တကယ္ေတာ့ မေကာင္းတဲ့မိဘေတြရရိွထားတဲ့ သူေတြအတြက္ နဲ့ မေကာင္းတဲ့သားသမီးေတြ ရထားတဲ့ မိဘေတြအတြက္လို႔ ထင္ပါတယ္။

မိဘတိုင္းေကာင္းတာၾကီးပဲ မဟုတ္သလို သားသမီးတိုင္းလည္း ေကာင္းၾကတာ မဟုတ္ဘူး...အျမဲ အေကာင္းအဆိုး ဒြန္တြဲ ရိွေနဦးမွာပဲ ။

ကိုယ္တိုင္မိဘ ျဖစ္လာမဲ့သူေတြ ..မိဘျဖစ္ေနသူေတြဟာ... ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ဘူးတဲ့ ခါးသည္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြထဲက ကိုယ့္သားသမီးေတြကို အေကာင္းဆံုးေပးပါ။ တတ္ႏိုင္သမ်ွ ကာကြယ္ပါ။ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ခ်စ္တတ္ ကာကြယ္တတ္ၾကမယ္ဆိုရင္.. သားသမီးေတြရဲ့ ဘ၀ဟာ ေအးခ်မ္းႏိုင္မွာပါ။ သားသမီးေတြကို မ်က္ကန္းခ်စ္ ခ်စ္ပီး နည္းမွားနဲ့ ကာကြယ္ေပးေနတဲ့ မိဘေတြ အားလံုး သတိေလးနဲ႔ ဆိုဆံုးမေပးႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

သမီးေလးအတြက္ ကိုယ္ဟာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ သမီးေလး ျပံဳးေနတာပဲ ျမင္ခ်င္တယ္။ သမီးေလး ကို ေၾကက္ရြံေစျခင္း ထိတ္လန္႔တတ္ေစျခင္း ၀မ္းနဲငိုရိွဳက္တတ္ေစျခင္းတို႔ကို ကိုယ့္ဘဝ တသက္ လံုးဝမေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနမွာပါ။ အသိနဲ့ သတိနဲ႔ကပ္ပီး သမီးေလး အတြက္ အျမဲၾကိဳးစားသြားမယ္။အဲ့ဒီအတိုင္းလဲ လုပ္ေဆာင္ ေနတယ္။ သမီးေလးရဲ့ အေတြးမွာ... ေမေမ့အတြက္ေၾကာင့္ ငါ့ မိဘရ ကံမေကာင္းေလျခင္းဆိုတဲ့ အေတြး ဘယ္ေတာ့မွ ၀င္မလာေစရဘူး... သမီး။
သမီးေလးအတြက္ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ေတြမိဘေတြဆီက ရလာတဲ့ ေကာင္းျခင္းေတြ မွန္သမ်ွ အကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးပီး.. ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြကို ေရွာင္ရွားပီး တတ္ႏိုင္သမ်ွ ေကာင္းမယ္ထင္တာေတြကို သမီးအတြက္ ညႊန္ျပေပးမယ္ ။  သမီးအတြက္ပဲ ေမေမ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးမယ္။ သမီးေလး စိတ္အနာရမွာေတြ စိတ္ဒဏ္ရာ ရေစမွာေတြကို ေမေမ လံုး၀ မလုပ္ဘူး။ ဒါ..သမီးေလးအတြက္ ေမေမ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲ။  သမီးေလးအတြက္ တသက္တာ လက္ေဆာင္ဆိုလဲ မမွားဘူး။ ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္ သမီးအတြက္ ဆံုးျဖတ္ပီး လုပ္မယ္။ သမီးကို မနာက်င္ မထိခိုက္ေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္လို႔ ယူထားတဲ့ ကိုယ့္သမီးအတြက္ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ေမေမ အျမဲ အဆင္သင့္ပဲ...

သမီးေလးဖတ္ဖို႔..၁

ဘေလာ့ေလးကို သမီးေလးအေၾကာင္းေရးပီး....ဖုန္ခါလိုက္ပါဦးမယ္။


သမီးေလး...ရယ္။
ေမေမ မလုပ္သင့္ဆံုး အလုပ္ကို လုပ္လိုက္မိတာကေတာ့ သမီးေလးေမြးေမြးျခင္း သူ႔အဘြား သူ႔ေဖေဖရဲ့အေမ ဒီကိုလာျခင္းကို လက္ခံလိုက္ျခင္းပါပဲ။ အဲ့ဒီေနာက္ဆက္တြဲ က သူ႔အဘြားျပန္ပီးတာေတာင္ သူ႔အေဖနဲ့ခဏခဏ တက်က္က်က္ ပိုျဖစ္ေစပါတယ္။ မွန္တဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့... အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာကို စိတ္ကုန္ စိတ္ပ်က္တဲ့အထိပါပဲ။သမီးေလးေရ.......အဲ့ဒီအတြက္ ေမေမစိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ေမေမ ခဏခဏေတြးတာက သမီးေလးနဲ့တူတူ တေနရာရာကို ထြက္သြားဖို႔ပါပဲ။ အဲလိုေတြးမိတိုင္း သမီးေလးကို သနားမိသလို သူ႔အေဖကိုလည္း အခ်စ္ကမကုန္ေသးျပန္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့.... သမီးေလးေမြးပီးကတည္းက သမီးေလးေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ေနရာေတြ ေမေမ မေပ်ာ္ဘူး...သမီးရယ္။
သမီးေဖေဖစိတ္ထဲမွာ..ရိွေနတဲ့သူ႔အေမနဲ့ေမေမ မတည့္တာေတြက သူ႔ရင္ထဲဖုေနေတာ့ စကားေျပာရတာ ၁၀ခြန္းေျပာရင္ ၁၁ခြန္းအဆင္မေျပဘူး..သမီးေလးေရ... ေမေမသိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သမီးေလးမ်က္ႏွာေတြ႔ေတာ့လည္း ေမေမ အဲ့ဒါေတြ ေမ့သြားျပန္ေရာ...။

သမီးေလးေရ...
ေမေမေလ..သမီးေလးကို ေမြးပီး ေဆးရံုကဆင္းတာနဲ့ အိမ္ေရာက္ကတည္းက ဒီေန႔အထိ တစက္မွမနားရဘူး..သမီးေလးေရ...။
 အဲဒီအတြက္  ေမေမစိတ္ဆင္းရဲတယ္လို႔ သမီးမထင္နဲ့ေနာ္။ သမီးအဘြားျပန္သြားမွ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္ေတြ ကင္းလြတ္သြားလို႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ေပ်ာ္ပါတယ္..သမီးေလး.. တခါတေလေတာ့လည္း ေဖေဖ့ေၾကာင့္စိတ္ညစ္ရတာကလြဲလို႔ေပါ့...။

သမီးေလးေရ... သမီးအဘြားျပန္သြားပီး ေနာက္ေန႔လည္းက်ေရာ..ေမေမ့ႏို႔ေတြ ထြက္ေရာ..သမီးေလးေရ..။ အံ့ၾသစရာေနာ္။ အဲ့ဒီမတိုင္ခင္ ေမေမဘယ္လိုစြတ္ျပဳတ္ေတြ အရည္ေတြေသာက္ေသာက္ ႏို႔မထြက္လာဘူး။ သမီးေဖေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အိပ္ေရးမ၀ အစားမစား  stress ေတြမ်ားရင္လဲ မထြက္ဘူးတဲ့။ သိပ္မွန္တာပဲ..သမီးေလးေရ..။

သမီးေလးကို ေမေမႏို႔ဗူးတိုက္တိုင္း..ေမေမ႔ႏို႔ကိုပုတ္ပီး..ဒါသမီးေလးပိုင္တယ္..
သမီးႏို႔ႏို႔ၾကီးလို႔ေျပာေပးတဲ့ အက်ိဳးေတြလည္းပါမယ္ထင္တယ္..သမီးေရ..။ ေနာက္ပီး..ေမေမ့မွာ.. အခန္းထဲမွာတိတ္တိတ္ေလး ေမေမ့ႏို႔ကို ထြက္သေလာက္ညွစ္..ပီးသမီးေလးကိုတိုက္။တိုက္တိုင္းလဲ သမီးေလးကို..ေမေမ့ခ်ိဳခ်ိဳေလးက အရသာရိွတယ္ေနာ္...လို႔ေျပာပီးတိုက္။ သမီးေသာက္လိုက္လို႔ရိွရင္လဲ..သမီးေလးကို..အရသာရိွတယ္ေနာ္သမီးေလး..လိမၼာလိုက္တာဆိုပီးေျပာတာ
ေတြေၾကာင့္ထင္တယ္ေနာ္...သမီးေလး။

သမီးေလးကိုေခ်းပါ ေသးေပါက္ အဝတ္ေလ်ွာ္ သမီးေဝရာဝစၥေတြ အားလံုး ေမေမပဲအကုန္လုပ္သြားတာ ေမေမေဆးရံုကဆင္းကတည္းက ပဲ သမီးေလးေရ..
ေဖေဖက သူအားတဲ့အခ်ိန္မွ သမီးေလးကို  ခ်ီ..ေဆာ့ ေရခ်ိဳး..ေခ်းေပအ၀တ္လဲေပးႏိုင္တယ္..သမီးေလး.. ေဖေဖ့ကို အျပစ္မျမင္နဲ႔ေနာ္..ေဖေဖက သမီးေလးစားဖို႔အတြက္ ပိုက္ဆံေတြသြားရွာရတယ္ေလ..သမီးေလးရဲ့။ ေဖေဖလဲ စိတ္ေရာ လူေရာ ပင္ပန္းရွာတယ္..သမီးေလးေရ.။
တခါတေလေတာ့..သမီးအဘြားရိွတုန္းကေတာ့ ေမေမေစ်းသြားခ်ိန္ဆို သမီးေလးအတြက္ ႏို႔ဗူးအဆင္သင့္ေဖ်ာ္..သမီးလိုတာေတြအားလံုးလုပ္ေပးပီးမွ ေမေမေစ်းထြက္ဝယ္ရတယ္..
သမီးေလးေရ..။ သမီးကို သမီးအဘြားက ၾကည့္ေပးတယ္ေလ..။ အခုေတာ့ ေမေမနဲ့ သမီးကိုယ္တိုင္ထြက္တာေပါ့ေနာ္။
သမီးကို အဘြားက လက္ကမခ်ခ်င္ဘူး ခ်ီခ်င္တယ္..သမီးေရ။ သမီးနဲ့သမီးေဖေဖကိုေတာ့ သမီးအဘြားက ခ်စ္ပါတယ္..သမီးေလးေရ. ေဖေဖအားရက္ဆို သူကုိယ္တိုင္ သမီးအေဖ စားခ်င္တာ ခ်က္ေပးတယ္..သမီးေလးေရ..။

သမီးေလးေရ...
သမီးေလးၾကီးလာရင္ေလ... ဟန္ေဆာင္မွူကင္းတဲ့ စကားလံုးေတြသာ ေျပာတတ္ေအာင္ေမေမသင္ေပးမယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ေမေမ့လို ထိပ္တိုက္မတိုးေအာင္ တခါတေလ ႏုတ္ပိတ္ပီးေနလိုက္ပါ သမီးေရဆိုပီး.. သမီးေလးကို ေမေမေျပာခ်င္တယ္..သမီးေလး..။
သမီးေလးေရ... စိတ္ထားေကာင္းေကာင္းထားပါလို႔ ေမေမ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ သူမ်ားအထင္ၾကီးေအာင္ ေတာ့ အေပၚယံ စိတ္ထားေကာင္းျခင္းေတြ ေရွာင္ပါ..သမီးေလးေရ..။