ဟိုးတပတ္ေလာက္က ေျမေအာက္ေစ်းေလးသြားျဖစ္ေတာ့ ဝက္နဲ့ပါက္သက္တာေတြ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ ဝက္အူ ဝက္လ်ွာ ဝက္အသဲ ဝက္ေျခေထာက္ ၾကက္ေျခေထာက္ေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ (မႏိုင္မနင္းလို႔ေျပာရင္ ပိုမွန္ပါမယ္)ဝယ္လာခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီဆိုင္ေတြမွာ ကိုယ္တစ္ခုေမးလိုက္တိုင္း ျပန္ေျပာတာက တရုပ္လိုေတြဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ပါတယ္။ ကိုယ္မွ တရုပ္မဟုတ္ပဲဟာ မဟုတ္ေၾကာင္းျပန္ရွင္းရတာက အလုပ္တစ္ခုပါ။ ရထားေပၚေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ တရုပ္လားဆိုပီး မႏိုင္မနင္းသယ္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို ေနရာေပးေတာ့ အေမးခံရျပန္ပါတယ္။ း( ကိုယ္တရုပ္မဟုတ္ဘူးးးးးးးးးး ေခ်ာ္ကုန္ျပန္ပီ။
ဝက္နဲ႔ပက္သက္တယ္ဆိုလို႔ ေျပာရရင္ သူ႔ေၾကာင့္ ဝက္သား စားျဖစ္တာ ပိုမွန္ပါတယ္။ သူက ဝက္သားၾကိဳက္တယ္ေလ။ အခုေတာ့ ကိုယ္တခါမွ မဝယ္ဘူး မျမင္ဖူး မကိုင္ဖူးတဲ့ ဝက္လ်ွာ ဝက္အူ ဝက္ေျခေထာက္ေတြ ဝယ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဝက္အဆုတ္ ဝက္နံရိုးေတာ့ မပါလာခဲ့ဘူး။ ေမးဖို႔ ေမ႔သြားလို႔။
ဝက္ေျခေထာက္နဲ႔ပက္သက္ပီး ေျပာျပရရင္ ဘဝမွာ ၃ခါပဲ စားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အတင္းေကြ်းလို႔ စားတာပါ။ ၾကည့္ပီး ေၾကာက္လို႔ မစားရဲတာပါ။ ပထမတခါက သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာပါ ။ အတင္းစားခိုင္းတာနဲ႔ မရဲတရဲ စားျဖစ္သြားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာပါ။ ေနာက္တခါက ဒီမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုတုန္းက ဝက္ေျခေထာက္ေပါင္း မိန္းမေတြနဲ႔တည့္တယ္ဆိုပီး အတင္းေကြ်းျပန္တာနဲ႔ပဲ စားျဖစ္သြားပါတယ္။ (အမွႏ္က စားစရာမရိွေတာ့လို႔ ဗိုက္ဆာေနလို႔ပါ)။ ေနာက္ဆံုးတေခါက္ကေတာ့
ဒီတေခါက္ အိမ္ျပန္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ကိုကို႔ ကို ခ်က္ခိုင္းပီး အိမ္မွာ နဲနဲ စားျဖစ္သြားတာပါ။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စားတာဆိုေတာ့လဲ သိပ္အရသာ မေတြ႔မိပါဘူး။
ဝက္ဆိုလို စိမ္းလန္းက ဝက္သားတုတ္ထိုးဆိုင္လိုမ်ိဳး ကိုယ္ေတာင္ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္။ ဆိုင္က ေတာ္ေတာ္သန္႔တယ္။ အလူမီနီယမ္မွန္ေဘာင္နဲ႔ အက်လုပ္ထားတဲ့ ဆိုင္မွာ ဝက္သားတုတ္ထိုး ထိုင္ေရာင္းေနတာ.. အေတာ္ေတာ့ ျမတ္မဲ့ပံု။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဝက္သားတုတ္ထိုးဆိုင္ဖြင့္ရင္ တအားျမတ္ပီး ၾကီးပြါးသြားတဲ့ အေၾကာင္းဖတ္မိေတာ့ ဆိုင္အျပင္အဆင္ကို ၾကည့္ပီး သေဘာက်မိသား။ ေနရာကလဲ ေကာင္းဆိုေတာ့.... အင္း ျပန္ပီး ဆိုင္ဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလားပဲ။ း) အယ္.. ေခ်ာ္ျပန္ပီ။
သူ႔ကို ဝက္ေျခေထာက္စြပ္ျပဳတ္ လုပ္ေကြ်းခ်င္တာလဲ တေၾကာင္း ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက သူက ဝက္ေျခေထာက္ပဲ တမ္းတလြန္းသမ်ွ တရုပ္တန္းသြားခ်ိန္တိုင္း ကုန္တာနဲ႔ပဲ တိုးေနတာကို သတိရလို႔ အိမ္မွာတခါ ကိုကို ခ်က္ေပးျဖစ္တာကလြဲလို႔ သူ မစားရရွာဘူးဆိုေတာ့ ဟင္းခ်က္နည္း အသစ္ လက္စြမ္းျပခ်င္တာနဲ႔ ခ်က္ဖို႔ ျပင္ေတာ့တာေပါ့။ ခ်က္သာ ခ်က္ရ ဘယ္က စကိုင္ရမွန္းကို မသိေတာ့ သူ႔ကို ဆရာတင္ပီး ေမးေတာ့ ေရနဲ႔ဆူေအာင္ျပဳတ္ ပီးရင္ ေသခ်ာေဆး ပီးပီဆို ဆားဆႏြင္းနယ္ပီး ဂ်င္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႔ထည့္ျပဳတ္တဲ့။ ငရုတ္ေကာင္းေတာင္ မထည့္နဲ့တဲ့။ စားမွ ထည့္မယ္တဲ့(သူေျပာတာက ဂ်ပန္လိုခ်က္ တာတဲ့ ေနာက္မွသိတာ)
ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကလဲ သိတဲ့အတိုင္း ပထမဆံုးခ်က္မွာလဲ ျဖစ္ျပန္ ညီွေစာနံမွာကလဲ ေၾကာက္ျပန္ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အြန္လိုင္းကိုရွာတာေပါ့။ ဒါမဲ့ စိတ္တိုင္းမက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေရာ။ သူကေတာ့ အျမဲ ခ်က္ေနက်တဲ့ အရမ္းေကာင္းတာပဲတဲ့။ သူ႔နည္းကို ကိုယ္လဲ ယံုတယ္။ ဘာလို႔ဆို ကိုယ္တို႔က အျပန္အလွန္ ခ်က္နည္းပညာ ဖလွယ္ေနလို႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ သူေျပာသလို ပထမတရည္ျပဳတ္ပီး ေရေသခ်ာေဆးတာေပါ့။ ဒါခ်စ္ခ်စ္ေျပာသလိုနဲ႔တူတယ္။ အဓိက က ကိုယ္က ညီွမွာ သိပ္ေၾကာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေျပာသလို လုပ္မိတယ္။
ဆားဆႏြင္း နယ္ပီးေတာ့ ပဲငန္ျပာရည္ အၾကည္ရယ္ နယ္ပီးေတာ့ ခရုဆီလဲထည့္ပီး သမေအာင္နယ္တာေပါ့။
မိနစ္၂၀ေလာက္ႏွပ္ထား ပီးေတာ့ ေရျမွဳပ္ယံုထည့္ပီး ေပါင္းအိုးနဲ႔ တည္တာေပါ့။ ေပါင္းအိုးကလည္း ပထမ မီးျပင္းျပင္းထည့္ပီး မွ မီးကို ျမွင္းျမွင္းထားတာေပါ့။ နာရီဝက္ေလာက္တခါ ၾကည့္ပီး ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လွည့္ေပးတယ္။ ေရခန္းတဲ့အခါ ထပ္ျဖည့္ရင္း ၁နာရီခြဲေလာက္ က်ေတာ့ စားလို႔ရပီ။ ဒါမဲ့ သိတဲ့အတိုင္း ပဲ မီးကို အနဲဆံုးထားပီးထပ္တင္ထားတယ္။ ငရုတ္ေကာင္းမွဳန္႔ အျဖဴထည့္ပီး အရသာျမည္းေတာ့ အိုေကေနတယ္။ ေမႊးးးးးးးးေနတာပဲ။
ဒါမဲ့ အဲ့ဒါကို ဘာနဲ႔စားရတာလဲဆိုတာ မသိျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အမ်ိဳးတေယာက္ အြန္လိုင္းတက္လာတာနဲ႕ ဘယ္လိုစားရလဲဆိုတာေမးေတာ့ အခ်ဥ္ရည္နဲ႔တဲ့။ အခ်ဥ္ရည္ ဘယ္လိုလုပ္လဲဆိုေတာ့ သူေျပာျပတဲ႔နည္းနဲ႔ သမလိုက္တာေပါ့။ ဒါမဲ့ သူေပးတဲ့နည္းထဲက ခရမ္းခ်ဥ္သီးေဆာ့စ္ ေတာ့ မထည့္ဘူး။ ငန္ျပာရည္လဲ မထည့္ဘူး။
ကိုယ္လုပ္တဲ့ အခ်ဥ္ရည္က
ပထမ မန္က်ည္သီးကို ပ်စ္ပ်စ္ေလးေဖ်ာ္လိုက္တယ္။ ပီးေတာ့ ငရုတ္ဆီထည့္တယ္။ သၾကားထည့္တယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္းနဲ႔ ဆားကိုထည့္တယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္းေလးေတြ ပါးပါးလီွးထည့္တယ္။ နံနံပင္ေလး ၂ေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္းေလာက္ လီွးထည့္ေတာ့ အခ်ဥ္ရည္ဆိုတာ ရွယ္ပဲ။ သူကေတာ့ အခ်ဥ္ရည္ကို ေသခ်ာ နည္းမွတ္တဲ့။ အရမ္းေကာင္းတယ္တဲ့။ း)
သူအိမ္ျပန္လာေတာ့ သူ႕ကို ဝက္ေျခေထာက္ေလး ေမႊးေနတာပဲ ေျပာေတာ့။ သူက ဘယ္လိုခ်က္သလဲတဲ့။ သူ႔နည္းနဲ႔ ခ်က္တာ မဟုတ္ေတာ့ စိတ္ေတြဆိုးပီး ေနာက္တခါ သူ႔ကို မေမးနဲ႔ ဆိုပီး ထံုးစံအတိုင္း ရန္ျဖစ္တာေပါ့။ ဒီကလဲ မစားဘူးလား ဒါဆိုလဲ မစားနဲ႔ သြန္ပစ္မယ္လို႔ (ပါးစပ္ကအျမဲေျပာတာ တကယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္) ေျပာတာေပါ့။ သူက သူ႔ကို မယံုလို႔ သူေျပာသလို မခ်က္တာလား ဘာလားနဲ႔။ မယံုတာ မဟုတ္ဘူး။ညီွမွာေၾကာက္လို႔ဆိုလဲ မရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ေကာက္ ပုလဲခ သူကျပန္ေခ်ာ့ ျပန္စိတ္ေကာက္နဲ႔ သံသရာလည္ပီးးးမွပဲ သူက စားမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွပဲ ဝက္ေျခေထာက္စြပ္ျပဳတ္ကို ထည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ စားျဖစ္ေတာ့လဲ သူေျပာပါတယ္။ အရမ္းေကာင္းတယ္တဲ့။ း) သူက ဂ်ပန္လို စားခ်င္လို႔ေျပာတာဆိုပီး ျပန္ေလ်ွာခ်တယ္။ ကိုယ္ကလဲ တခါမွ မခ်က္ဘူးေတာ့ အရမ္းညီွမွာေၾကာက္လို႔ ဆိုပီး ေျပာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ ေနာင္ဂ်ိန္ပါဆို..။ ပီးေတာ့ ဟုတ္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ တေယာက္မျပံဳးရင္ တေယာက္မေနႏိုင္ဘူး။ း)
ကိုယ္လဲ စားရင္းစားရင္းနဲ့ အရသာကို အရမ္းၾကိဳက္သြားေတာ့ ေနာက္ဆို မၾကာမၾကာ ခ်က္ျဖစ္မလားပဲ။ း)
စာဖတ္သူေတြလဲ အဆင္ေျပရင္ လုပ္စမ္းၾကည့္ အရမ္းမိုက္တယ္... း)
