Friday, April 5, 2013

ကေလးေလးသို႔

 ကေလးးးေလးေရ....
ေမေမတို႔မွာ ကေလးေလး ရိွေနတယ္ဆိုတာ သိပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္မွာေမြးမလဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ေပၚလာပါေလေရာ။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေမြးမလား ဂ်ပန္မွာ ေမြးမလား။ ေမေမက ေဖေဖ့အနားမွာပဲ ေနခ်င္လို႔ ဂ်ပန္မွာပဲ ေမြးခ်င္တယ္။ ေဖေဖကေတာ့ ဂ်ပန္မွာဆို ေဆြမရိွ မ်ိဳးမရိွနဲ့ ေမေမ့တစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ေနမွာဆိုပီး ျမန္မာျပန္ေမြးေစခ်င္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆို... သိုင္းသိုင္းဝန္းဝန္းနဲ႔ကို...။
တခါတေလ..ေမေမလဲ ေၾကာက္တာေပါ့။ ဒီႏိုင္ငံမွာ ေမေမ့ေဘးမွာ ေဖေဖက လြဲပီး ဘယ္သူမွမရိွတာကို ေတြးပီး ေၾကာက္တာ ။ ေမေမ့မွာ သူမ်ားေတြလို ေခၚစရာ ေမေမလဲမရိွ ။ ရိွတဲ့မမ ကေလးေလးရဲ့ ၾကီးၾကီးက်ေတာ့ ေခၚလို႔မလြယ္။ အိမ္မွာ သူမရိွလို႔ မျဖစ္ဘူးကိုး။ ေလျဖတ္ေနတဲ့ ေမေမ့ ၾကီးေဒၚရယ္ ကေလးေလး ဘိုးဘိုး ရယ္နဲ့ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ ပတ္ခ်ာလည္ေနတယ္။
ေဖေဖကေတာ့ ကေလးအန္တီေလးကို ေခၚေစခ်င္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမေမ့ အိမ္မွာက သူမရိွလို႔လဲ မျဖစ္ျပန္ဘူးဆိုေတာ့... ေမေမ့မိသားစုကလဲ အေဝးကေနပဲ စိုးရိမ္ပူပန္လို႔ရတယ္။ ဘာမွ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး။ ေမေမ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေမြးရင္လဲ သူတို႔ေတြက စိုးရိမ္ၾကတယ္။ ပထမတၾကိမ္တုန္းကေတာင္ ေမေမ ျပန္တုန္းမွာ အသက္ရွုဴ ရပ္သြားတာ ၂ခါေတာင္ဆိုေတာ့ သူတို႔လဲ စိတ္သိပ္မခ်ၾကဘူး။ ပီးေတာ့ ဆရာဝန္ေတြကိုလဲ ေမေမတို႔က ေၾကာက္ေသးတယ္။ အသက္ၾကီးမွ ကေလးေမြးရေတာ့ သူတို႔စိုးရိမ္မယ္ဆိုလဲ စိုးရိမ္စရာေပါ့။ ဒီမွာကေတာ့ ေမေမတို႔အသက္ေလာက္က စာမဖြဲ႔ဘူး။ ေမေမ့ထက္ အမ်ားၾကီး အသက္ၾကီးသူေတြလဲ ေမြးေနၾကတာပဲလို႔ ဆရာဝန္က စိတ္မပူဖို႔ေျပာတယ္။ ကေလးေလး..လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္မယ္ေတာင္ မၾကံေသးဘူး..ကေလးေလးအတြက္ အမ်ိဳးစံု တြက္ခ်က္ေနၾကပီ။ ေမေမတို႔ဖက္က အခုမွ သားဦးဆိုေတာ့ ကေလးေလးကို ေမ်ွာ္ေနၾကပီ။ ေဖေဖတို႔ဖက္ကလဲ ကေလးက ဒုတိယေျမာက္ ေပါ့။ သူတို႔ေတြလဲ ေမ်ွာ္ေနၾကတာေပါ့။ ကေလးေလးေရ............

ကေလးေရ... ေမေမတို႔ေတြ ကေလးအတြက္ အစပထမပိုင္းမွာ ေဆးရံုမရလို႔ ေမေမတို႔ ျပာလိုက္ၾကေသးတယ္။ ေမေမျပေနတဲ့ အိမ္နားက ေဆးရံုးက ေစ်းၾကီးတဲ့အျပင္ ေမေမက အဲ့က ဆရာဝန္ကို သိပ္မၾကိဳက္ဘူး ရုပ္လဲမေခ်ာဘူးေလ..။ ပီးေတာ့ သူက ေမေမ့ကို အခါးေတြပဲ စားခိုင္းလို႔ ေမေမက အဲ့ေဆးရံုမွာ မျပခ်င္ဘူး။ပီးေတာ့လဲ အဲ့ေဆးရံုက ေမေမ အရင္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕မွာျပေနတဲ့ေဆးရံုေတြေလာက္ မက်ယ္မၾကီးဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ အျခားေဆးရံုကို ျပန္ရွာရတာေပါ့။

အဲ့ဒီမွာလဲ ေမေမက ေဖေဖ့ကို ေျပာတယ္။ ေဆးရံုေတြမွာ အျပည္႔မို႔လို႔ လက္မခံဘူး။ ေစာေစာစီးစီး ေဆးရံုေရြးရေအာင္ဆိုတာကို ေဖေဖက ဂ်ပန္မွာ ဘယ္သူမွ လမ္းေဘး မေမြးခိုင္းဘူးဆိုပီး ေျပာေတာ့ ေမေမလဲ ပထမေတာ့ ႏွုတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာေပါ့...။ ဒီလိုနဲ႔ ကေလးေလး ကို အိမ္နားကေဆးရံုမွာ ၽဇႏၷဝါရီလ ၃၁ ရက္က ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္ျပအပီး ေမေမတို႔ ေဆးရံုအရွာမွာ ေတာ့..ကေလးေလးေရ..ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ရန္ျဖစ္လိုက္ရတာ။ ေဖေဖလဲ အေတာ္ ေမာသြားရွာတယ္။ ဟိုေဆးရံုက လက္မခံ ဒီေဆးရံုက လက္မခံနဲ့ဆိုေတာ႔။ ေဆးရံုတိုင္းက ကေလးေလးေမြးမဲ့ ၾသဂုတ္လ အကုန္အထိ အျပည့္ျဖစ္ေနလို႔ဆိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္နားက ေဆးရံုမွာပဲ ေမြးဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲံ့ ေဖေဖက ေမေမ့စိတ္တိုင္းက် ေနာက္ထပ္ေဆးရံုတခုနဲ႔ ထပ္ဆက္သြယ္ၾကည့္တဲ့ အခါ ေမေမတို႔ ကံေကာင္းစြာပဲ ေဆးရံု အသစ္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေဆးရံုက က်ယ္တယ္ ၾကီးတယ္။ ေမေမၾကိဳက္တယ္။ ေစ်းကလဲ ပံုမွန္ပဲ။

ကေလးေရ...ဂ်ပန္မွာ ကေလးေမြးတာ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းတာ မဟုတ္လို႔တဲ့။ ကေလးအတြက္ ေမေမ့က်န္းမာေရး အာမခံကဒ္ သံုးလို႔မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေမေမတို႔က ျမိဳ႔နယ္ရံုးကို သြားပီး ေမေမဗိုက္ျပတိုင္း အကုန္အက်မ်ားတဲ့အတြက္ ျမိဳ႔နယ္ရံုးက ေျပစာတအုပ္ထုတ္ေပးတယ္။ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို ျပပီး ေဆးရံုတခါ သြားတိုင္း တရြက္တရြက္ ယူသံုးတာေတာင္ တခါသြားတိုင္း ဂ်ပန္ေငြ ၁ေသာင္းနီးပါးက်တယ္ ။ ဒါေတာင္ ေသြးစစ္ ဘာစစ္ဆို တစ္ေသာင္းေက်ာ္က်တယ္..ကေလးေရ။ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို အက်မ္းဖ်ဥ္း ၁သိန္းက်တာေပါ့။ ျမိဳ႕နယ္ရံုးကေနပဲ ေဖေဖက ကေလးပံုေလးနဲ႔မိခင္ပံုေလးပါတဲ့ ကဒ္ကေလးကို ေမေမသြားေလရာေဆာင္ဖို႔ယူလာေပးတယ္။  အခု ေမေမ ေရြးလိုက္တဲ့ေဆးရံုက ကေလးေမြးတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ .ယန္း ၄၅ ေသာင္း ကေန ေသာင္း၅၀ အထိ ကုန္က်မယ္တဲ့။ ေမေမတို႔ကို ျမို႔နယ္ရံုးက ျပန္ေပးမွာက ၄၂ ေသာင္း။ ေတာ္ေသးတာေပါ့..ကေလးရယ္။ ေမေမတို႔သိပ္မစိုက္ရဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လတိုင္း ျပတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကေတာ့ ျပန္မရဘူးေပါ့ကေလးေလးေရ..။

ကေလးေလး ေရ.. ဂ်ပန္မွာ ကေလး ေမြးေပးတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ နဲသြားလို႔ ေဆးရံုေတြမွာ ေနရာမရတာတဲ့ ကေလးေရ...။ ေမေမတို႔ကို တခ်ိဳ႕ကလဲ ေျပာၾကတယ္။ စျပထဲက ဘာျဖစ္လို႔မသိဘူးဆိုပီးျပရင္ ေဆးရံုက ကေလးေမြးဖို႔ လက္မခံဘူး ေျပာလို႔မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေရ... တိုက်ိဳက ေဆးရံုၾကီးေတြ႕လဲ အျခားေဆးခန္း ေဆးရံုက မိတ္ဆက္စာမပါရင္ လက္မခံဘူးတဲ့။ အထူးအဆန္းပဲ။ မပါရင္ ပိုက္ဆံ ထပ္ေပးရတာလဲ ေမေမ့အတြက္ အံ့ၾသစရာေပါ့ေလ..။ ေမေမကေတာ့ ဟိုဖက္ေဆးရံုက မိတ္ဆက္စာပါေတာ့ ျပႆနာ မရိွေပမဲ့ ေဖေဖက ပါ ေမေမနဲ႔အတူ ျပတဲ့အခါ  မိတ္ဆက္စာမပါလို႔ ပိုက္ဆံထပ္ေပးလိုက္ရပါေရာလား။

ကေလးေလးေရ.. ေမေမေဆးရံု သစ္လဲ ေရာက္ေရာ ေမေမ႔ကို ဆီးေတြ ေသြးေတြ စစ္တယ္။ ပထမဆံုး ေမေမ႔ေသြးကို ေဆးထိုးျပြန္ ၃ခုထဲကို ေဖာက္ထည့္တယ္ ကေလးေရ။ ပီးေတာ့ ဆီးစစ္ေပါ့။ နာ့စ္မက ေဆးထိုးအပ္ကို ျပန္အထုတ္မွာ ေမေမ့လက္နာလိုက္တာ ကေလးရယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ေဖေဖၚဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔ေပါ့။ ကေလးေရ... ႏွင္းေတြက်ပီး ေလေတြထန္ တဲ့ေန႔ေပါ့။ ေမေမ့မွာ ေခ်ာ္မလဲ ေအာင္မနဲ အားတင္းပီး ေဆးရံုေရာက္ေအာင္ ေလ်ွာက္ရတယ္။ ဆရာဝန္က ေျပာတယ္ ကေလးက က်န္းမာပံုရတယ္တဲ့။ ဟုတ္တယ္ ကေလးေရ.. ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ကေလးေလးက လွဳပ္တုပ္လွဳပ္တုပ္နဲ႔....တခ်ိန္လံုးလွဳပ္ေနတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမမွာ အဲဒါေလးကို ၾကည့္ပီး  ၾကည္ႏူးလိုက္ရတာ။ Feb-6

ကေလးေရ... ဒုတိယအၾကိမ္သြားေတာ့ ေလမိုးလြတ္ပါရဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေမေမ့ ေသြးစစ္တဲ့ အထဲမွာ ပိုးတမ်ိဳးေတြ႔တယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေသြးေၾကာင့္ ကေလးေလးကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္ေျပာလို႔ ေမေမ့မွာ စိုးရိမ္လိုက္ရတာ ကေလးေရ..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေသြးဟာ ေမေမငယ္ငယ္တည္းက ရိွေနတဲ့ ပိုးလား ဂ်ပန္ေရာက္မွ ကူးတဲ့ပိုးလားဆိုပီး ထပ္စစ္ဖို႔ လုပ္က်ျပန္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကေလးေလးဆီမွာ အရိုးေတြထြက္လာတာ ေမေမတို႔ေတြ႔က်ရပီ..ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လွဳပ္ေနတဲ့ ကေလးကို ေတြ႔ပီး ပီတိျဖစ္ရျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာဝန္က အထက္က စကားဆိုေတာ့ ေမေမ့မွာ စိုးရိမ္လိုက္ရတာ။ ဒါနဲ႔ေမေမက ကေလးကို ဘယ္လိုထိခိုက္ႏိုင္လဲေမးေတာ့ ကေလးက အနီကြက္ေတြထြက္တာတို႔ အဖ်ားၾကီးတာတို႔အျပင္ အခန္႔မသင့္ရင္ ဦးေႏွာက္ကိုပါ ထိခိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့ ေမေမ့မွာ ရူးမတတ္ေပါ့။ ဆရာဝန္နဲ႔ ကေလးေဖေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဘာမွမသိရေသးပဲနဲ႔ စိတ္မဆင္းရဲပါနဲ႔တဲ့။ သိတဲ့အခါက်ရင္ ကာကြယ္ေဆးထိုးတာတို႔ဘာတို႔ လုပ္မရဘူးလားလို႔ ေမေမက ေမးေတာ့ ..ဘာမွန္းမသိေသးပဲနဲ႔ စိတ္ပူေနတာ စိတ္ပင္ပန္းတယ္တဲ့..။ ဒီလိုနဲ႔ ေမေမ႔မွာ သတိရတိုင္း ဘုရားစာရြတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ၂ဖက္မိဘေတြကိုလဲ ေမးနဲ႔ စိတ္ေတြပူရတာေပါ့။ အဲ့ဒီေန႔က မတ္လ ၆ ရက္ေန႔ေပါ့။ ဆရာဝန္ဆီကျပန္ေတာ့ ေမေမ့ကို ေသြးထပ္စစ္ခိုင္းတယ္..ကေလးေရ..။ ေမေမ့လက္ထပ္နာျပန္တာေပါ့..။













 March-6




ကေလးေလးေရ..ဒီလိုနဲ႔ ဧျပီလ ၃ရက္ မွာ ကေလးေလးကို လာျပရျပန္ေရာ။ ေတာ္ေသးတယ္..ကေလးေရ... ေမေမ႔ေသြးထဲမွာ အဲ့ပိုး မရိွေတာ့ျပန္ဘူးတဲ့။ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုလို႔ ေမေမနဲ႔ေဖေဖ ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ရင္တမမနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ဖြင့္မေျပာေပမဲ့ ေမေမရင္ပူေနခဲ့တာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကေလးေရ အဲ့ဒီေန႔က ေလေရာ မိုးေရာ တအားျပင္းတယ္ ကေလးးေရ...။ ေမေမ့နဲ႔ေဖေဖ မနဲလမ္းေလ်ွာက္ရတယ္ ။ ေလက လႊင့္မတတ္ပဲ။ ကေလးေလးေရ........... ဧျပီလ ၂ရက္ေန႔႕က ကေလးေလး ေမေမ့ဗိုက္ထဲမွာ စလွဳပ္တာကို ခံစားသိရလို႔ ေဖေဖကေတာ့ အေတာ္ ေပ်ာ္ေနေလရဲ့။ ကေလးေလး... က်န္းမာဖို႔ ေမေမ အျမဲဆုေတာင္းေနတယ္ေနာ္...။ ကေလးေလးေရ.... ကေလးေလးကို ဘာေလးမွန္းမသိရေသးဘူး။ ေဖေဖကေတာ့ သားသားေလး လိုခ်င္တာတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖ့ကို ဘုန္းဘုန္းတရားေဟာပီးကတည္းက ေဖေဖက သားသားေလးမွ သားသားေလးဆိုတဲ့ စကားကို မေျပာေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ဘာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးကို ခ်စ္မွာပါ။ ေဖေဖကေတာ့ သမီးမိန္းကေလး ဆိုရင္ သူ စိတ္ပူလြန္းလို႔ ဆိုပီး စိုးရိမ္ေနတာ ကေလးေလးရဲ့...။
April 3
ေဖေဖ့ဖက္က ဆိုလဲ ကေလးဘြားဘြားက မိန္းကေလး .

ဘိုးဘိုးက ေယာက်ၤားေလးလိုခ်င္တာတဲ့။ ေမေမ့ဖက္ကေတာ့ မိန္းကေလးပဲ လိုခ်င္ၾကေပမဲ့ ကေလးရဲ့ ကိုကိုၾကီး တစ္ေယာက္ပဲ  (ေမေမရဲ့ အခ်စ္ဆံုး တူပဲ ) ေယာက်ၤားေလးလိုခ်င္တယ္။ ဘာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ ေမေမ့ဖက္က ေျမးဦး သားဦးျဖစ္လာမဲ့ ကေလးေလးကို အားလံုးက ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳေနၾကတယ္ ကေလးေလးေရ.......။
ေဖေဖ့ဖက္ကလဲ ကေလးေလးကို ၾကီုဆိုေနတယ္..ကေလးေလးေရ...



Tuesday, March 12, 2013

၃ႏွစ္ျပည့္.....

အဲ့ဒီတုန္းကေပါ့.....
၁၀.၃.၂၀၁၁ ကိုယ္ ၅ ႏွစ္တာ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္အေနာက္ပိုင္းျမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုကေန စြန္႔ခြါလာခဲ့တယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့အိမ္ရွင္ဆရာေတြကိုယ္တိုင္ ရထားေပၚကို လိုက္ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ္... စိတ္နာနာနဲ့ ဒီေျမကို စြန္႔ခြါေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပီးေတာ့ အရာရာဟာ ကိုယ့္အတြက္ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ့ေပမဲ့.... တကယ္တမ္း ခြဲခြါရတဲ့ အခါ... သိပ္ပီးေဖာ္ေရြတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ သိပ္ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဂ်ပန္ဆရာေတြ ဂ်ပန္မိဘေတြနဲ႔ ၅ႏွစ္ဆိုတဲ့ ခရီးမွာ အတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးခဲ့တာေတြ ..သိပ္လွပပီး သိပ္သန္႔ရွင္းတဲ့ ဒီေျမေပၚမွာ ေနရာမ်ားစြာ ေျခရာခ်င္းထပ္ခဲ့ဖူးတာေတြ ဇီးပန္းပြင့္ခ်ိန္ ခ်ယ္ရီပြင့္ခ်ိန္ မိုမိဂ်ိအခ်ိန္ စသည့္ ရာသီးပန္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္မ်ားစြာမွာ ျဖတ္သန္းေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာေတြဟာ ေမ့စရာထက္ လြမ္းစရာ က ပိုမ်ားေနမလားပဲ။ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္း ဆံုးျဖတ္အပီးမွာ တကယ္ခြဲရတဲ့အခါေတာ့ မ်က္ရည္ေလးတလည္လည္နဲ႔..ေနာင္ဘယ္ေသာခါမွ ထပ္မံေျခခ်ခြင့္ လည္ပတ္ခြင့္ ရမွႏ္းမသိေတာ့တဲ့အခါ မ်က္ရည္ေလး တေဝေဝေပါ့...။ ေဘးနားမွာ ကူညီေဖးမတဲ့ ခ်စ္သူသာ ပါမလာခဲ့ရင္ ကိုယ္ေလ.... အားရပါးရ ေအာ္ငိုမိမလားပဲ။ ခ်စ္သူက ေဖးမပီး မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို... တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လာလည္လို႔ ရတာပဲေလလို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တယ္... ဒီလိုနဲ႔ ရထားၾကီး ေခၚေဆာင္ရာ ကို လိုက္ပါပီး ည၁၁ နာရီမွာ ညကားစီးလို႔ ဂ်ပန္ အေရွ႕ဖက္ျခမ္းကို ေျခဆန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္ ဂ်ပန္က မခြါခင္ အေရွ႕ဖက္ျခမ္းက မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာေတြ သြားၾကမယ္ရယ္လို႔ေပါ့ေလ...။

၁၁-၃.၂၀၁၁ မနက္ ၉နာရီခြဲ။
ခ်စ္သူ ေနထိုင္ရာ နယ္ေျမကို ေရာက္ပီဆိုေတာ့ ကားဂိတ္မွာ ခ်စ္သူရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကားနဲ့လာၾကိဳၾကတယ္။ ပီးတာနဲ့ သူ႔အိမ္ကို ၁၀နာရီေလာက္မွာ ေရာက္ပီး အထုပ္ေတြခ်ပီး ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ခ်စ္သူနဲ့သြားခဲ့တဲ့ ဆူပါၾကီးေတြက ၾကီးလြန္း က်ယ္လြန္းလွတယ္။ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိခဲ့ဘူးေပါ့ေလ။ ကိုယ့္ရဲ့ က်န္ရိွေနေသးတဲ့ အစားအေသာက္အခ်ိဳ႔က ကိုယ္အရင္ေနခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ကေန ခ်စ္သူရိွတဲ့ ျမိဳ႔ကို မနက္ဖန္မွ ေရာက္လာမွာ။ ဒါေတာင္ ခ်စ္သူက အဲ့ဒီအစားအေသာက္ေတြ လႊင့္ပစ္ခဲ့ဖို႔ ေျပာေပမဲ့ ကိုယ္က ေနာက္ထပ္ ၁လ ေတာင္ ေနရဦးမွာဆိုေတာ့ မလႊင့္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ပဲ သယ္ခဲ့တယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ေတြ အပါအ၀င္ အေျခာက္အျခမ္း အစံုေပါ့။ ဒီေတာ့ ဆူပါ ေတြမွာ ကိုယ္၀ယ္ျဖစ္တာ ဆန္ေလး ၂ ကီလိုေပါ့။ မေလာက္မွ ထပ္ဝယ္မယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ့ေပါ့ေလ.. ခ်စ္သူက ဘံုဘိုင္ေရ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ ေရဘူးၾကီးေတြေတာ့ ၆ဗူးေလာက္ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ တျခား တိုလီမိုလီေလးေတြလဲ ဝယ္ျဖစ္တာေပါ့ေလ...။ဒီလိုနဲ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဆင့္သင့္စားလို႔ရတဲ့ ဝယ္လာတာေလးနဲ့ ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္။ စားပီးေတာ့ ေန႔လည္ ၁နာရီေလာက္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ့ တညလံုး ကားစီးရတာ ပင္ပန္းလာေတာ့ အိပ္ၾကတယ္...။ အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ၁နာရီခြဲေလာက္မွာ အိမ္က ယိမ္းယိုင္သြားတယ္...။ဒါနဲ့ ကမန္းကတန္း ဘာျဖစ္သလဲဆိုပီး ထၾကည့္တဲ့အခါ... ငလ်ွင္ျဖစ္မယ္ဆိုပီး သူ႔ကို အတင္းေအာ္ေခၚ ႏိွဳးလိုက္ေတာ့ သူပါ ထလာတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ လွဳပ္တဲ့ ငလ်ွင္က အစပ်ိဳးခဲ့တာ မွန္း ကိုယ္အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တႏိုင္ငံလံုး ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကဘူး။ ဒီလိုနဲ့ သူေရာ ကိုယ္ေရာ ျပန္ႏွပ္။

ေန႔လည္ ၂နာရီ ၁၅ မိနစ္။
ကမၻာမွာ တတိယ အၾကီးဆံုး ငလ်ွင္ျဖစ္တဲ့ မဂဂၢနီက်ဴ ၈.၉ တခ်ိဳ႔ကလဲ ၉ ျပင္းအားငလ်ွင္ စတင္လွုပ္ခတ္ပါေတာ့တယ္။ ငလ်ွႈ္အစမွာပဲ ကိုယ္က အရင္ အိမ္ျပင္ထြက္တဲ့အခ်ိန္ ဖိနပ္ပါမလာခဲ့ဘူး... ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွုပ္လာတဲ့အခါ စိတ္ပူတဲ့ ကိုယ္က ခ်စ္သူေရ.. အျမန္ ..အျမန္...ဆိုေတာ့ သူကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ႏီုင္ပါဘူးဆိုတဲ့ စတိုင္နဲ႔... ထြက္လာတယ္။ ကိုယ္ေခၚလို႔သာ လာရတဲ့ပံုနဲ႔ေပါ့ေလ..။ သူလဲ အျပင္ကိုေရာက္ အေျခအေနၾကည့္ေနရင္းနဲ့ပဲ ေတာင္ေစာင္းမွာ ေမးတင္ထားတဲ့ သူ႔အိမ္ေရွ႕ မွာ သက္ရိွဆိုလို႔ ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ကလြဲလို႔ မရိွတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ .... ၂ေယာက္သား တေယာက္ကို တေယာက္တင္းတင္းဖက္လို႔ ဘုရားစာကိုရြတ္ရပါေတာ့တဲ့။ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ ေျမၾကီးေပၚမွာ ေသခ်ာရပ္လို႔မရေအာင္ လွဳပ္ခတ္သြားခဲ့တဲ့ ငလ်ွင္ေၾကာင့္ ဘုရားစာေတြသာ ပီးခဲ့ေပမဲ့ မပီးဆံုးႏိုင္ေသးတဲ့ ၾကန္႔ၾကာမွူ... တေလာကလံုးကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ လွဳပ္ခတ္ေနလိုက္ၾကတာ.... ေကာင္းကင္ၾကီးက ပဲ ေရြ႕ေနသလား ေျမၾကီးကပဲ ေရြ႕ေနသလား... ဘာဆိုဘာမွ မသိႏိုင္ဘူး။ ၾကံဳဖူးသမ်ွထဲမွာ အခ်ိန္အၾကာဆံုးနဲ႔ အၾကီးမားဆံုး ငလ်ွင္ေပါ့..။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေသေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကို သြင္းလိုက္ပီ...။ ငလ်ွင္ ပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သိလိုက္တာက ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္ အသက္မေသေသဘူးဆိုတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေတြးလိုက္တာက ကိုယ္တို႔လြတ္ေပမဲ့ မလြတ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြ ရိွရမယ္လို႔... သတၱဝါအေပါင္း က်န္းမာၾကပါေစ......လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပင္ကေန အိမ္ထဲဝင္ဖို႔အလုပ္ ဖိနပ္မပါခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြ ... ေလ်ွာက္လွမ္းလို႔ မရေအာင္ ယိုင္နဲ႔ခဲ့ပီ။ ဒီေတာ့ သူက အိမ္ထဲ၀င္ ေရတခြက္ ခတ္လို႔ ကိုယ့္ကိုတိုက္ပီး ၃မိနစ္ေလာက္အျပင္မွာ သူ႔ရင္ခြင္ကိုမီွပီး ကိုယ္ေနလိုက္ရေသးတယ္... ပီးေတာ့မွ ေျဖးေျဖးခ်င္း အိမ္ထဲကို လွမ္းလို႔... ခ်စ္ေရ.. တီဗြီ ဖြင့္ေတာ့ အေရးၾကီးတယ္။ ကိုယ့္အနားဘာမွ မျဖစ္ေပမဲ့ ဘာေတြ ျဖစ္မလဲ သိရေအာင္ သတင္းနားေထာင္ ဆိုေတာ့ ......
ျဖစ္တာေပါ့.........ဆူနာမီ အေရးေပၚသတင္းေတြ ေတာက္ေလ်ွာက္ လႊင့္ေနပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ကိုယ္တို႔ေနတာ ခ်ိဘ။ ကိုယ္တို႔မနက္က သြားခဲ့တဲ့ေနရာ ဆူပါက ေအာက္ဖက္ေတြ က်ိဳးပဲ့ ပ်က္ဆီး က်န္ခဲ့ပီ။ ကိုယ္တို႔ဆီ၀င္ထည့္ခဲ့တဲ့ ေနရာက ဆီတိုင္ကီေတြ ေပါက္ကုန္ခဲ့ပီ။ အိုး.... အစံုအစံု။ ဒီအခ်ိန္အထိ လူေတြ အေသအေပ်ာက္ေတာ့ မရိွေသးပါဘူး။ စက္ရံုေတြ မီးေလာင္ တဲ့ေနရာ ေလာင္ကုန္ပီ။ ဆူနာမီ ကလဲ အဆက္မျပတ္ သတိေပးေနေပမဲ့ ကိုယ္အပါအဝင္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ပင္လယ္ကမ္းေျခက လူေတြပါ သိပ္ အေလးအနက္မထားခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က မအိပ္ရဲေတာ့ဘူး။ သူကေတာ့ ဆက္အိပ္ေလရဲ့... ဒီလိုနဲ႔ ေဘးနားက သူကအိပ္တဲ့အခါ ကိုယ္လဲ တီဗြီၾကည့္ရင္းနဲ႔ လူပန္းစိတ္ပန္းတဲ့ အရိွန္နဲ႔ ျပန္အိပ္လိုက္တာ ညေန ၃နာရီထိုးေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ တီဗီြက ဘာေတြျပေနတာလဲ ေရေတြ အိမ္ေတြ...ဒါနဲ႔ လူးလဲထ မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့...ဘုရားေရ..... လူသားေတြ ဆူနာမီ ေဘး ေတြ႔ေနပါလား....။ ဒါနဲ႔ သူကို ႏိွဳးေတာ့ သူပါ ျပန္မအိပ္ျဖစ္ေတာ့ပဲ.... ဟာ.........................ဘုရား ဘုရား... ဘာေတြျဖစ္ကုန္ပီလဲ....။ ကိုယ္တို႔ အိမ္နားမွာလဲ ဆူညံသံေတြ စၾကားေနရပီ။ ငလ်ွင္ကလဲ အဆက္မျပတ္ လွဳပ္လိုက္ ေပ်ာက္လိုက္နဲ့...............................



ဆက္ရန္

Friday, February 1, 2013

ေဟာဒီက...ပဲျပဳတ္

ျမန္မာျပည္မွာ ... မနက္ဆို... ဟိုးနာဒီနားက ပဲျပဳတ္ဆိုတဲ့ ေအာ္သံၾကားရျမဲ။
အဲလိုအသံၾကားရင္ ကိုယ္ယူေနက်ေစ်းသယ္ ဆို အသံၾကားရင္ လွမ္းေခၚေပါ့..။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔အိမ္က အိပ္ယာထ အျမဲေနာက္က်ေတာ့ .. ပဲျပဳတ္သယ္ဆို လြတ္တာမ်ားတယ္။ း)

ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ အိမ္နားက ခပ္လွမ္းလွမ္းကို သြားရင္ ထိုင္ေရာင္းပဲျပဳတ္သယ္ရိွတယ္။ သူလဲ.. ၈နာရီ တခါတေလ ၇နာရီဆို ကုန္တတ္တယ္။

ညေနဖက္ဆိုလဲ ကိုယ္တို႔ဆီကေန နဲနဲလွမ္းလွမ္းသြား၀ယ္ရင္ ထိုင္ေရာင္း ပဲျပဳတ္သည္ အျမဲရိွတယ္။ သူက ည ၈နာရီထိ ရိွတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ျမန္မာျပည္မွာ ပဲျပဳတ္ဆိုတာ အဆင့္သင့္ ၀ယ္စားလို႔ရတယ္။ ပဲျပဳတ္သည္ဆိုလို႔ ပဲျပဳတ္ေရာင္းပီး ခ်မ္းသာသူ ေတြ႔ဖူးၾကလားဟင္။ အရင္ေခတ္ေၾကာင့္လဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ေတြ႔ဖူးခ်င္ရင္ေတာ့ ဘိုကေလးေစ်း ဖက္ျခမ္း ၃၈ လမ္း နဲ့ ၃၇ လမ္းၾကား ထင္တယ္။ မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚမယ္... ဗင္ကားေလးနဲ့ ပဲျပဳတ္ေရာင္းေနတဲ့သူကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔အေၾကာင္း ၾကားရတဲ့အခါ.. သိပ္ေက်နပ္အားရမိတယ္။ အတုယူသင့္တဲ့သူေတြအထဲ ပါတယ္။ သူတို႔က ရပ္ကြက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နဲ့ေစ်းေတြမွာ လက္ခြဲေတြဖြင့္ထားတယ္။ တိုက္တလံုးမွာ ပဲေတြေလွာင္ တယ္။ ပဲေရြးတဲ့သူေတြက သတ္သတ္ ပဲျပဳတ္ပီး ေရာင္းသူေတြနဲ့ သူတို႔တိုက္က စည္ကားေနသတဲ့။ ပဲျပဳတ္ရင္လည္း အရည္အေသြးကို ထိန္းတယ္တဲ့။ တကယ္လို႔ ပဲျပဳတ္ကို စိတ္ၾကိဳက္ပံုမွန္ လက္ရာ မရဘူးဆိုရင္ အဲ့ဒီပဲကို မေရာင္းဖူးဆိုပဲ။ ျမန္မာျပည္က နာမည္ၾကီးဆိုင္ေတြ အတုယူလိုက္နာသင့္တယ္ေနာ္။ ေစတနာ နဲ့ ကံ ၂ခုေပါင္းပီး အက်ိဳးေပးတာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းက စကားစပ္မိလို႔ေျပာျပတာပါ။

ျမန္မာျပည္မွာ အဆင့္သင့္ရေနတဲ့ ပဲျပဳတ္ဟာ ဒီမွာေတာ့ ေရႊထက္ရွားတာေပါ့ေလ..။ ျမန္မာဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္လို႔ရေပမဲ့ ခဲထားတာေတြရယ္။ ပီးေတာ့ ေပါေပါမ်ားမ်ား မစားရဘူးေလ...။ ဒါေၾကာင့္...ပဲျပဳတ္ ကိုခ်က္ခ်င္ေနတာ ၾကာပီ။ အမွန္က လက္တည့္စမ္းခ်င္တာ ပိုမွန္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ့ အင္တာနက္မွာ ဟိုရွာဒီရွာရင္းနဲ့ နည္းမ်ိဳးစံု ေကာင္းမယ္ထင္တဲ့ အထဲက စုတုျပဳ နည္းေတြနဲ့ လုပ္လိုက္တဲ့အခါ.... ပဲျပဳတ္ ျပဳတ္တာ ေအာင္ျမင္သြားတာေပါ့ကြယ္..။

ပထမဆံုး yellow peas ကို ဝယ္ပါတယ္။ ပီးေတာ့ တည ေရစိမ္ပါတယ္။ ၁၂ နာရီ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀နာရီေပါ့။

ပီးေတာ့ ၂ ရက္ကို ေရစစ္ထားပီး အေပၚက မီးဖိုေခ်ာင္သံုးတစ္ရွဴးေလးနဲ့ အုပ္ထားပါတယ္။ မၾကာမၾကာ လဲ အေပၚကေန ေရေတာက္ေပးရပါတယ္။
ပထမရက္မွာထဲက ပဲေလးေတြ အေညွာင့္ထြက္လာတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ 
ပဲေရစိမ္ပီး အေပၚက မီးဖိုေခ်ာင္သံုးတစ္ရွူးအုပ္ ပီးေတာ့ အေပၚက ေရေတာက္ေပးတာပါ
 

ပထမညေပါ့

၃ ရက္ေျမာက္ ၂ညအိပ္ေပါ့
ေပါင္းအိုးထဲမွာ ေအာက္ကေရထည့္ပီး အေပၚက ဇလံုထဲထည့္ေပါင္းခဲ့တာပါ.. (ျပဳတ္တာပိုေကာင္းတယ္ေနာ္..မေပါင္းနဲ့)
ေပါင္းပီးသြားပီ... (ေပါင္းတာ သိပ္စားမေကာင္း..ဘူး ျပဳတ္ရင္ပိုႏူးညံ့ပီး အိအိေလး)

ဒုတိယရက္လဲ က်ေရာ ပဲအေညွာင့္ ရွည္ေလးေတြ ထြက္လာပါပီ။ တတိယရက္မွာ ပဲျပဳတ္လို႔ရပါပီ။ ပဲကို pressure cooker ထဲ ထည့္ပီး ထန္းလ်က္ခဲ ရိွရင္တခဲ မရိွရင္ သၾကားအညိဳရည္ေလးနဲနဲထည့္ပီး ေရျမွဳပ္ယံုထည့္ပီး ျပဳတ္ပါတယ္။ သတိေတာ့ထားေပါ့ေနာ္... ပဲမကပ္သြားေအာင္လို႔ေပါ့..။ ( အစက ေပါင္းအိုးမွာ ေအာက္ကေရထည့္ပီးေပါင္းတာပါ။ အဲ့ဒီနည္းက ျပဳတ္သေလာက္ စားမေကာင္းဘူးထင္ပါတယ္။) ပဲ အႏွူးကိုၾကည့္ပီး ေရလဲခမ္းပီဆို စားခ်င္စရာပဲျပဳတ္ ေလးရပါပီ။ ဒီေတာ့မွ ဆားေလးထည့္နယ္ပီး ဗူးေလးေတြထဲ ထည့္ပီး သိမ္းထားလိုက္ေပါ့။ စားခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထုတ္စားလို႔ရတာေပါ့...။

 ဒါက ပထမတၾကိမ္တုန္းက မျပဳတ္ပဲေပါင္းထားတဲ့ပံုေပါ့...။ ေပါင္းတာထက္ ျပဳတ္တာပိုေကာင္းပါတယ္။ ေပါင္းေတာ့ နဲနဲမာတယ္။ ျပဳတ္တဲ့ပံုေတြက်ေတာ့ မရိုက္မိလို႔..ရိွတဲ့ပံုပဲ တင္လိုက္တာပါ။


 
သူက ပဲျပဳတ္သိပ္မစားဘူးဆိုလို႔....ကိုယ္လဲ လက္က်န္ပဲကို ဘာမွ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ေသး...။ ေနႏွင့္ဦး ပဲအီၾကာလုပ္ေကြ်းလိုက္ဦးမယ္။ သူက ပဲအီၾကာကို ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဆိုပီး မစားဘူးဘူးတဲ့..။ သူက တခ်ိဳ႔ အစာေတြ ကိုယ့္ေၾကာင့္စားဖူးတာ..။ ဒီမွာ ရိွတဲ့ ျမန္မာစာေတြကို သူငယ္ငယ္က မွတ္မိသေလာက္ပဲ စားဘူးတာဆိုေတာ့... တခါတခါ ..သူ႔ကို ပံုျပန္ေဖာ္ျပရတယ္။ ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္ေတြ ေၾကးအိုးဆီခ်က္ေတြ ကာဆင္ဘိုင္ၾကက္သားသုတ္ေတြ..ဆိုတာ ကိုယ့္ေၾကာင့္သူသိပီး ၾကိဳက္သြားတာ..း)

Thursday, January 31, 2013

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံႏွင့္ပက္သက္သမ်ွ

အႏိုင့္က်င့္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားျပားစြာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္၍ ေသေပ်ာက္မွူ ရိွေသာ ႏိုင္ငံသည္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျဖစ္မည္ထင္သည္။ (သိသေလာက္..အျခားႏိုင္ငံေတြပါရိွလ်ွင္ ေ၀မ်ွေစခ်င္ပါသည္။)

ဘာလို႔ အႏိုင့္က်င့္ၾကတာလဲ... အေျဖရွာမိသည္။ ကိုယ္မသိ။ ေက်ာင္းေတြမွာ အႏိုင့္က်င့္မွူမ်ားေၾကာင့္ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ေသာ ေက်ာင္းသား/သူ အမ်ားအျပားရိွသည္။

သိသေလာက္ ဂ်ပန္အခ်င္းခ်င္းသာ မဟုတ္။ ႏိုင္ငံျခားသားႏွင့္လက္ထပ္ထားေသာ ဂ်ပန္မ်ား၏ သားသမီးမ်ား လည္းပါသည္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း လက္ထပ္ထားေသာ သားသမီးမ်ား သိပ္ေတာ့ မခံစားရဟုဆိုသည္။သို႔ေသာ္.. ကေလးမိခင္သည္ ဂ်ပန္စကားလည္လည္၀ယ္ဝယ္ေျပာႏိုင္လ်ွင္ ေတာ့ တမ်ိဳးတဖံု သက္သာသည္တဲ့။ ေနာက္တမ်ိဳးက... အသက္ ၄ - ၅- ၆ ႏွစ္မွ မိဘအလုပ္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းလာတက္ေသာ ကေလးမ်ားလဲ အႏိုင့္က်င့္ျခင္းခံရတတ္ေလ့ရိွသည္။ မိဘက ေသခ်ာ ဆရာမႏွင့္လိုက္ေျပာႏိုင္ပါမွ ထိုအျဖစ္က လြတ္ေလသည္တဲ့။ (သူငယ္ခ်င္း ကိုယ္ေတြ႔)

ေက်ာင္းေတြလားဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္။ ယခု ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ လူငယ္ အိမ္မဲ့ယာမဲ့မ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္။ အေၾကာင္းမူ ... အလုပ္ထဲမွာလဲ အႏိုင့္က်င့္မွူမ်ားေၾကာင့္ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ မလုပ္လို႔ရေသာေၾကာင့္ဟုဆိုသည္။ (အျခားႏိုင္ငံမ်ားမွာေတာ့မသိ)
အလုပ္ထဲမယ္..သူတို႔ႏိုင္ငံသားခ်င္းသာမက ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကိုလည္း အႏိုင္က်င့္တတ္ေလ့ရိွသည္။
တေယာက္ကြယ္လ်ွင္ တေယာက္အေၾကာင္း အတင္းေျပာတတ္သည္။ ေရွ႕မွာ ျပံဳးပီး အတြင္းေကာက္သူ ပိုမ်ားသည္။ 

ဘူတာရံုမွာ ရထားေစာင့္ေနရင္းလဲ အေၾကာင္းမဲ့ တြန္းခ်ခံႏိုင္ေသးသည္။ ရထားထဲမွာ လမ္းမွာ အရူးေတြလဲ မ်ားသည္။ သူတို႔ႏွင့္ ရန္ျဖစ္မိပါက အခန္႔မသင့္လ်ွင္ အသက္ပါ ေပးရႏိုင္သည္။ အဆိုပါႏိုင္ငံသည္ ဂ်ပန္ျဖစ္သည္။ 

ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို နတ္ျပည္တမ်ွ ထင္ေနေသာ လူမ်ား သတိထားႏိုင္ရန္ သိသေလာက္ အနည္းအက်ဥ္းေရးသားရျခင္းျဖစ္သည္။ေကာင္းသည့္ အပိုင္းမ်ားရိွေသာ္ျငား မေကာင္းသည့္အပိုင္းမ်ားကို ေရးသူနည္းေသာေၾကာင့္ ေရးသားရျခင္း ျဖစ္သည္။

ဆက္ပါဦးမည္...။





Friday, January 18, 2013

warmly welcome to our world

ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္ နဲ့ သံသရာထဲ တဝဲလည္လည္ေနရင္းနဲ့...ပဲ
၁နဲ့၁ ေပါင္းပီး ၃ဆိုတဲ့ ဂဏန္းတစ္ခု ျဖစ္ေတာ့မယ္...။

အစတုန္းက သူနဲ့ ကိုယ္ဟာ အရင္းႏီွးဆံုး သူစိမ္းေတြျဖစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ ၁-၁- ၂၀၁၃ ကစပီး အမ်ိဳးေတာ္စပ္သြားခဲ့တာကေတာ့ ကေလးေလးရဲ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ..ေပါ့။ 

ကေလးေလးေရ...... လိုခ်င္တာကလဲ သဲသဲလွဳပ္လို႔....။
တခါတေလ အေတြးထဲမွာ.... ကေလးေလးကို ၂ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ျပဳစုေကြ်းေမြး ေစာင့္ေရွာက္ရမွာ ျဖစ္မွျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ မသိမသာ စိုးရိမ္စိတ္ကေလးကလဲ ဝင္လို႔။
ဟုတ္တယ္ေလ.... စာေတြ႔နဲ့လက္ေတြ႔ တူတာမွမဟုတ္တာပဲ...။ ဒါမဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ မာနနဲ့ပဲ အရာရာကို ျဖစ္ေအာင္ ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ့ အားေမြးလိုက္တဲ့အခါ...စိုးထင့္ေနမွူဟာ ေနာက္ဆုတ္ေပးရေတာ့တာေပါ့။

ကေလးေလးေရ.... အခုခ်ိန္မွာ ကေလးေလး ဟာ... အျဖဴအမဲ မသဲကြဲေသးေပမဲ့...ကေလးေလး အသားမဲမွာဆိုးလို႔.... ကိုယ့္မွာ ေခ်ာကလက္စားခ်င္ရက္နဲ့ မစားျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္ဖက္က ျဖဴေပမဲ့ သူ႔ဖက္က နဲနဲမဲေတာ့ ကေလးေလးကို အသားမဲမွာစိုးရိမ္မိတယ္။ သူက ကိုယ္အဲလိုေျပာတိုင္း ကိုယ့္ကိုစတယ္။ ထြက္လာမဲ့ ကေလးေလးက မဲမဲလံုးလံုးေလးဆိုရင္...ဆိုပီးေတာ့ေပါ့...။

ကိုယ္ကေတာ့ ကေလးေလးကို သူ႔မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ တူေစခ်င္တယ္။  ကိုယ္က ေခ်ာမွမေခ်ာပဲကိုး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ (အမ်ားကေျပာၾကေပမဲ့) သိပ္ေတာ့ မယံုၾကည္ဘူး။ း) ။ အိမ္မွာရုပ္အဆိုးဆံုးက ကိုယ္ျဖစ္ေနတာကိုး။ အိမ္ကေတာင္ေျပာတယ္။ ကေလးေမြးရင္ သူ႔ရုပ္မွေခ်ာမွာတဲ့..။ း) အဲလိုေျပာတယ္လို႔ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့ သူ႔မိန္းမ ကိုယ့္ကို ရုပ္ဆိုးတယ္ေျပာလို႔ သူ႔မွာမခံႏိုင္ျပန္ဘူး။ း) ဟုတ္လည္းဟုတ္တာပဲ အိမ္မွာ ကိုယ့္က်မွ ေဖေဖနဲ့ေရာ ေမေမနဲ့ေရာ ဘယ္သူနဲ့မွမဆင္ပဲ ရုပ္ကသတ္သတ္ပံုထြက္ေနလို႔ ငယ္ငယ္ကဆို ေဖေဖ့ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ေဖေဖနဲ့ေမေမ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ၾကားကားဆြဲထားလားဆိုပီးေတာ့ေပါ့..။

ကေလးေလးရဲ့စိတ္ထားကိုေတာ့ ကိုယ့္ဆီကေကာင္းတာေလးရယ္ သူ႔ဆီကေကာင္းတာေလးရယ္.. ေရာပီး ရေစခ်င္တယ္။ ကိုယ့္လို မဆိုးေစခ်င္ဘူး။ ဂ်စ္မက်ေစခ်င္ဘူး။  သူငယ္ငယ္ကလိုလဲ မဆိုးေစခ်င္ဘူး။

ကေလးေလးအတြက္ ဆိုပီး...ေဒါသမထြက္မိ ေဒါသမၾကီးမိေအာင္ေနရတယ္။ ဘုရားစာေတြလဲ ရြတ္လို႔ေပါ့။

မိခင္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ။ ေမေမဆိုတဲ့ အေခၚအေဝၚဟာ ကိုယ့္အတြက္ တမ်ိဳးေလးပဲ။ ေမေမ ..ေမေမတဲ့....။ ဘယ္လိုမွ ပံုဖမ္းလို႔မရတဲ့ စကားလံုးတစ္ခု။ ေမေမ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဘူးလား မေျပာခဲ့ဘူးလား မေသခ်ာခဲ့ေပမဲ့ ေဖေဖ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးမယ္ထင္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ အတမ္းတဆံုးက ေမေမဆိုတဲ့သူပဲ...။ ေမေမသာရိွရင္ ...... ကိုယ့္ကို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုခံစားရလဲ ေသခ်ာေပါက္ေမးမိမွာပဲ။ ေမေမေရ..........ခုဆိုေမေမ လူ႔ေလာကမွာ မရိွခဲ့တာ ႏွစ္၃၀ ေက်ာ္ခဲ့ပီ..။ ေမေမေရ.... သမီးလည္း အခု ေမေမ့လို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေနရပီ...ေမေမ..။

ကေလးေလးေရ..... ကေလးေလးရိွမွန္း သိမဲ့ရက္မတိုင္ခင္ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ... သူငယ္ခ်င္းေတြ..အမ်ိဳးေတြဆီမယ္..ကိုယ္ဝန္ေတြကိုယ္စီနဲ့ဖတ္ရေတာ့... ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ..လဲ .. သက္ျပင္းတခ်ခ်နဲ့...။

ကေလးေလးကိုရဖို႔ တိတ္တိတ္ေလးေမ်ွာ္လင့္ ေတြးထင္ခဲ့တာေတြကေလ....
ေမေမ့စိတ္ထဲမယ္.... ျမန္မာျပည္ကလာေတာ့ ပစၥည္းသယ္တာကအစ ဒီေလာက္ ဒီအခ်ိန္ဆို ကေလးေလးရပီ။ တကယ္ပဲ ကြက္တိ ကေလးေလးေရ..။
ျပကၡဒိန္ေလးဝယ္လဲ ကေလးပံုေလးပါတာဝယ္လို႔..။ အလုပ္လုပ္ရင္းေတြးတာ... ဒီစားပြဲေလးနဲ့ ဗိုက္ၾကီးရင္ အေတာ္ပဲနဲ့ အဲ့ဒီအေတြးေတြ မဆံုးခင္မွာပဲ.... ကေလးေလးကို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြနဲ့ေပါ့...။

ဒီလိုနဲ့
၃၁ ရက္ ည မွာ ႏွစ္ကူးပါတီပီးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တအားစစ္ၾကည့္ခ်င္လာတာနဲ့... ကေလးေလးေဖေဖ က မနက္က်ရင္ လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ မနက္ ၂နာရီေလာက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္သာထဲမွာ သြားစစ္လိုက္တယ္။ ကေလးေလးေရ.... ေမေမေလ.. မၾကည့္ရဲ ၾကည့္ရဲနဲ႔... ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ့ လက္ေတြတအားကို တုန္စြာနဲ့ ...စမ္းသပ္တံေလးကို ၾကည့္ လိုက္ေတာ့.... အိုးးးးးး ေပ်ာ္လိုက္တာ....ကေလးေလးရိွေနပီ။ တုန္ရင္တဲ့လက္ကို မနည္းထိန္းပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကေလးေလးရဲ့ ေဖေဖ့ကို အတင္းႏိွဳးပီးးးးးး...... ကေလးေလးရိွေနပီလို႔ အသိေပးလိုက္တယ္...။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလိုေတာ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ မူယာပိုပို မေျပာမိဘူးေပါ့..ကေလးေလးေရ...။

ေတာ္ေသးတယ္ ..ကေလးေလးေရ။ ေမေမတို႔ အစက စီစဥ္ထားသလို စကီ သြားစီးျဖစ္ရင္ ... ကေလးေလးကို မေတာ္တဆ ထိခိုက္သြားႏိုင္တယ္ေနာ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေမေမက ကေလးေလးရိွမွန္း မရိွမွန္း မေသခ်ာေသးေတာ့ ဘာမွန္းမသိလို႔ မသြားေတာ့ဘူး ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ ကေလးေဖေဖကေတာင္ သိပ္မၾကည္ခ်င္ဘူး။ အခုေတာ့ ကေလးေလးရိွပီဆိုေတာ့... ေမေမတို႔ မသြားျဖစ္တာ ခပ္ေကာင္းေကာင္းရယ္...။

ကေလးေလး ရပီဆိုေတာ့ ေဆးရံုခ်က္ခ်င္း ေျပးသြားခ်င္ေပမဲ့ ဒီမွာက ႏွစ္ကူးဆိုေတာ့ ေဆးရံုေတြလည္း ပိတ္တယ္ေလ...။ ဒါေၾကာင့္ ၉ ရက္ေန႔မွပဲ ေဆးရံု သြားျပျဖစ္တယ္။ ကေလးေလးက ေမေမ့ဗိုက္ထဲမွာ ၇ ပတ္ရိွေနပီတဲ့...။ ဒါဆို ဒီေန႔ဆို  ကေလးေလး ၈ပတ္ေက်ာ္ပီေနာ္။ ကေလးေလးေရ......

ဒီအပတ္  ၁၄ ရက္ေန႔က ႏွင္းေတြတအားက်တယ္...ကေလးေရ..။ ႏွင္းေတာထဲမွာ ရထားေတြရပ္ ကားေတြပ်က္နဲ႔ ေမေမေတာင္ ကေလးေလးမေခ်ာ္လဲေအာင္ မနဲ အားတင္းပီး အိမ္ေရာက္ေအာင္ျပန္လာရတယ္..ကေလးေရ..။ ခုထက္ထိ ႏွင္းေတြမကုန္ေသးေတာ့ ေခ်ာ္လဲသူလဲနဲ႔... ေမေမ့မွာ ကေလးေလးကို ထိမွာဆိုးလို႔ တအားသတိထားပီး လမ္းေလ်ွာက္ရတယ္ ..ကေလးေလးေရ..။ အစကဆို ႏွင္းေတြက်ရင္ သိပ္ေပ်ာ္ပီး ခုန္ေပါက္ကစားခဲ့တဲ့ ေမေမဟာ ... ကေလးေလးကို ခိုက္မိမွာဆိုးလို႔ .. ႏွင္းေတြက်တာ စိတ္ညစ္မိတယ္ ကေလးေရ...။
ကေလးေလးေရ...အခုတေလာ ေမေမ ေခါင္းတအားကိုက္တယ္ ကြာ။ အခုေတာင္ စာမနဲေရးေနတာ..။ ေခါင္းသိပ္ကိုက္တယ္။ကေလးေရ..။

၉-၁-၂၀၁၃ ကေလးေလး ၇ပတ္
အဲ့ပံုေလးမွာ ကေလးေလးအသက္ရွဴေနတဲ့ပံုေလး ျမင္ရေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ၂ေယာက္သား ေက်နပ္ျပံဳးေလးနဲ႔ေပါ့ ကေလးေရ..။ အံလဲ အံၾသစရာေနာ္။ ဆရာဝန္ကေျပာတယ္။ က်န္းမာတယ္တဲ့ ကေလးေလး အသက္ရွဳပံု ၾကည့္ရတာတဲ့။ ကေလးေလးရဲ့  က်န္တဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြကေတာ့ ၃လျပည့္မွ စမ္းလို႔ ရမွာတဲ့...။






Sunday, January 6, 2013

Gotokoen Momiji Festival သို႔တစ္ေခါက္

ရြက္ေၾကြတို႔ေျမကိုမခခင္ လွပစြာ စိမ္းရာမွာ ဝါစိမ္းလိေမၼာ္ အေရာင္အေသြး စံုကာျဖင့္ ေလာကကို အလွဆင္လ်ွက္ရိွေသာ ေဆာင္းဦးရာသီ လည္းကုန္စျပဳပီ။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသည္လည္း ေအးခ်မ္းသည့္ ေဆာင္းရာသီကို မ်က္စမပစ္ပဲ ရုတ္ျခည္းခုန္ကူးလ်ွက္ရိွပီ။ အခ်ိဳ႔ေနရာမ်ားမွာ ႏွင္းထူထပ္စြာ က်လ်ွက္ရိွပီ။ ကိုယ္တို႔လည္း အေအးဒဏ္ကို အံတုကာ ေနရေလပီ။

ေအးခ်မ္းသည့္ ေဆာင္းရာသီကို မကူးေျပာင္းေသးခင္ သြားခဲ့သည့္ ေနရာေလးမ်ားအေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္သည္။ (အမွန္က ေရးထားတာ ၾကာပီ... အခုဆို ေအးေနတာ ဒီမွာ ၃ ေလာက္ပဲရိွတယ္။ ပံုေတြ တင္မရလို႔ မတင္ျဖစ္တာ)
http://www.togo-koen.jp/guide/index.html

ပထမဦးစြာ Gotokoen သို႔သြားျဖစ္ပံုေလး ေျပာျပေပးဦးမည္။
ခရီးသြားရမည္ ဆိုလ်ွင္ မိဆိုးသည္ အင္မတန္ေပ်ာ္ေလသည္။ အပ်ိဳဘဝကမ်ားဆိုးလ်ွင္ မိဆိုးတစ္ေယာက္ အလြန္ေျခမ်ားသည္။ သြားခ်င္သည့္ေနရာဆိုလ်ွင္ အေဖာ္မလို ။ တစ္ေယာက္တည္း က်ဲေလသည္။ အခုေတာ့ မိဆိုး ေျခခ်ဳပ္မိေလပီ။ သြားခ်င္သည့္ အခါတိုင္း မသြားႏိုင္။ ဦးစိတ္မရွည္ကေတာ့ သြားေလသြားေပါ့ ဆိုပီး ခြင့္ျပဳေသာ္ျငား ေျပာသည့္ စကားသံကိုလည္း နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါကုန္။ အပ်ိဳမဟုတ္ပဲ တစ္ေယာက္တည္း သြားခ်င္ရာသြား ကိုယ္ကေတာ့ မေျပာေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ေျပာတာ ခံႏိုင္ရင္သြားတဲ့။ ဟြန္း...။ မိဆိုးက အမွန္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သိပ္ဂရုစိုက္တတ္သူေတာ့ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သူ မပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေနာက္ဆံတင္းေလ့ရိွသည္။  စိတ္မေျဖာင့္။ သူသည္လည္း အေပါင္းအေဖာ္မ်ားႏွင့္ ေသာက္စားဖို႔သြားလ်ွင္ မိဆိုးနည္းတူ စိတ္မေျဖာင့္။ သည္ေတာ့ မိဆိုး သြားခ်င္လွေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္း သြားခဲလွေလသည္။ ဤကား အိမ္ေထာင္က်ျခင္းအက်ိဳး။

မိဆိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ အစားမက္တာ ျခင္းတူေသာ္လည္း  ထစ္ကနဲရိွ အျပင္ထြက္ခ်င္လွေသာ မိဆိုးႏွင့္ အိပ္ယာေပၚမွာ အျမဲအိပ္ခ်င္အိပ္ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္တြင္းပုန္း တီဗြီမင္းသား ဦးစိတ္မရွည္တို႔သည္ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း။ သည္ေတာ့လည္း ေတြ႔ၾကပီေပါ့။ ဖိုက္ၾကသည္ေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္း သူက ေဆာင္းဦးကာလ အရြက္ေတြေျမမခခင္ အလွေတြေၾကြေနခ်ိန္မွာ မိဆိုးအတြက္  ခြင့္ယူေလေတာ့သည္။ မိဆိုးကလည္း အခြင့္ေကာင္းယူကာ ဟိုလည္ဒီလည္ဖို႔ အင္တာနက္မွာ ဟိုရွာဒီရွာေပါ့။ သူက က်ိဳတိုကို လည္ခ်င္သည္။ မိဆိုးက လက္မခံ။လက္မခံရျခင္းက အနားယူတယ္ဆိုတာ အိပ္လိုက္စားလိုက္ အခ်ိန္ကုန္ခ်င္သည့္ သူႏွင့္ ေျခမျငိမ္သည့္ ဆူးဆလတ္ ကိုယ္ ဘယ္လိုျဖစ္မည္နည္း။ သူ႔အလိုသာဆို သူ႔အလိုလိုက္ကာေနပါက ၁၀ ရက္ေလာက္ေနမွ အဆင္ေျပမည္ေလ...။  ဒီလိုႏွင့္ ဟိုသြားရႏိုး ဒီသြားရႏိုးႏွင့္ အင္တာနက္မွာ ေျခရာရွာေလသည္။ သြားခ်င္တာက နိကိုး ဒါမွမဟုတ္ ဟခိုနဲ ဒါမဲ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဆို အရြက္ေတြေၾကြ ကုန္ပီဆိုတာနဲ့ တကာအိုစံကို သြားျဖစ္ဖို႔ စီစဥ္သည္။ မသြားခင္ အျခားရက္မွာ တေနရာရာကို သြားဖို႔ျပင္သည္။ ခိ်ဘ သြားမလား တေနရာရာသြားမလို႔ စီစဥ္ပီး အိပ္ေတာ့ သူက အိပ္ယာမွ ၁၀နာရီေက်ာ္မွ ထေလသည္။ မိဆိုး စိတ္ေကာက္ပီ။ မိဆိုးက သြားရေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ မနက္ေစာေစာထဲက ႏိုးေနသည္။ သူက မထ။ မိဆိုးက မႏိုးခ်င္ ။ သြားမယ္ဆိုလ်ွင္ ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ့ ကိုယ္ထေပါ့။ ဒီေတာ့ မစိတ္ေကာက္ စိတ္ေကာက္တာမဆန္း။

သူ႔အၾကိဳက္္
သူက ဆက္အိပ္ေနသည္။ ကိုယ္က လဲ အိပ္ရင္းဆက္ေကာက္သည္။ ၁၂နာရီထိုးေတာ့ သူထသည္။ အျပင္သြားမည္။ လိုက္မလားေပါ့။ ကိုယ္က ဆက္လက္စိတ္ေကာက္ေနသည္။ သူက အဝတ္လဲကာ လိုက္မလားတခါထပ္ေမးသည္။ ကိုယ္က ေကာက္တုန္း။ သူက အဝတ္လဲပီး ထြက္သြားသည္။ ကိုယ့္အတြင္းစိတ္က စိတ္တိုေနပီ။ ပီးမွ သူက ျပန္လွည့္လာပီး အဝတ္ျမန္၂ဝတ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေမးသည္။ ဘယ္သြားမလဲလို႔..။ သူကေျပာသည္။ စိတ္မေကာက္ပဲ ၁၀နာရီထိုးထဲက ထြက္လ်ွင္ ခုဆို အျပင္ေရာင္ေနပီတဲ့..။ ကိုယ္ဘာမွ မေျပာပဲ အဝတ္လဲသည္။ ဘယ္သြားမလဲဆိုေတာ့ လိုက္ခဲ့တဲ့။ သူကိုယ္တိုင္ ဘယ္သြားရမွန္း သိပံုမေပၚ။ မိဆိုးစိတ္ေကာက္တာကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုရသည္။ ဒီလိုႏွင့္ လမ္းမွာလဲ ဆက္လက္ ရန္ျဖစ္သည္။ ဘူတာထဲလဲ ေရာက္ေရာ။ မိုမိဂ်ိပြဲေတာ္ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ေတြ႔ေတာ့ လမ္းကိုေမးပီး သြားဖို႔ျပင္သည္။ ေရွ႕မွတ္တိုင္မွာ အျမန္ေျပာင္းစီးမည္ေပါ့။ အမွန္က အဲ့ဒီဘူတာကလဲ ကိုယ္တို႔ႏွင့္ နီးသည္။ မိဆိုးတို႔အိမ္က ဘူတာ
မိဆိုးအၾကိဳက္
၂ခုၾကားမွာဆိုေတာ့ ေျပာင္းစီးမည့္ဘူတာက ပိုနီးသည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့..ေျပာင္းစီးရမဲ့ေနရာမွာ ရထားေျပာင္းစီးဖို႔ ေစာင့္ရင္း ဗိုက္ဆာလာၾကေတာ့ ဘူတာအျပင္ထြက္ပီး စားသည္။ရထားလက္မွတ္ သတ္သတ္ကုန္သြားသည္ေပါ့။ ေန႔လည္စာ စားသည္။ ဆိုင္ေလးက မဆိုး စားလို႔ေကာင္းသည္။


မိဆိုးတို႔ရဲ့ ေန႔လည္စာ ၾကာဆံျပဳတ္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ဖက္ထုပ္ကင္ ထမင္းေၾကာ္
၂နာရီခြဲပီ..... . သြားမည့္ေနရာက အနဲဆံုး ၁နာရီၾကာမည္။ မိဆိုးသာဆို ေစ်းတြက္တြက္ပီး မသြားေတာ့။ ဟုတ္တယ္ေလ..ဟိုေရာက္ရင္ ေမွာင္ပီ။ ဘာလုပ္မလဲ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုမေျပာ။ ကိုယ့္ဘာသာ အခ်ိန္တြက္ေပါ့လို႔...။ ဒီလိုႏွင့္ ရထားစီးၾကသည္။ အျမန္ရထား မေျပာင္းမခ်င္း စိတ္ကမၾကည္။ ေျပာင္းေတာ့လဲ စိတ္ကမၾကည္။ မ်က္ႏွာကေသပီး ျငိမ္ေနသည့္ မိဆိုးကို သူက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဘာမေက်နပ္တာလဲ ခဏခဏ ေမးသည္။ ကိုယ္က ဘာမွမေျပာ။ သူအိုင္ဖုန္းကလိတာကို အျပစ္ေျပာေတာ့ ဖိုက္ၾကသည္။အမွန္က မိဆိုး မသိစိတ္က ဂ်စ္တိုက္ေနသည္။

ကိုယ္တို႔က seibu railway လိုင္းကေနစီးတာဆိုေတာ့ tokorozawa မွာ ရထားေျပာင္းစီးရမည္ျဖစ္သည္။ အဲ့ဒီကေနမွ တဆင့္ Agano ဘူတာဆီ ထပ္ဆင့္ေျပာင္းစီးရေလသည္။ tokorozawa ေရာက္ေတာ့ ၄နာရီထိုးေတာ့မည္။ Agano သည္ေနာက္ထပ္ ၄ ဘူတာေျမာက္။ မိဆိုး စိတ္ဆိုးေတာ့မည္။ ဟုတ္သည္ေလ.မၾကာခင္ .ေမွာင္ေတာ့မယ္။ မိဆိုးႏွင့္အျပိဳင္ စိတ္တိုေနေသာ သူက ဒါဆို ဘာဆက္လုပ္မလဲ ေရွ႕ဆက္သြားမလား။ ေနာက္ျပန္လွည့္မလားတဲ့။ မိဆိုး က ဦးစိတ္တိုသေဘာ။ ဒီထိေအာင္ ေရာက္ေအာင္လာပီးမွေတာ့ ဆက္သြားေပါ့။ သို႔ေသာ္ မိဆိုးကလိေလပီ။  အစထဲက ဒီအခ်ိန္ေရာက္မယ္ဆိုတာ မတြက္ဘူးလားလို႔။ မိဆိုးက လည္ခ်ိန္သိပ္မရလို႔ စိတ္ေကာက္ခ်င္ေနတာေလ။ သူကလည္း စိတ္ေတြတိုပီး ေတြ႔သည့္ တိုင္တိုင္ကို လွမ္းကန္ေလသည္။ အစထဲက ဘာလို႔မေျပာသလဲတဲ့ ။ မိဆိုးက ဒါမ်ိဳးေတြကို မေျပာခ်င္။ ကိုယ့္ဘာသာသိပါလား။ ငါ ကိုယ္တိုင္က ေစတနာေတြ ပိုမိပီး လိုက္ပို႔မိတာ။ ငါကိုက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ သနားလိုက္မိတာဆိုပီး ဦးစိတ္တိုက ေသာင္းက်န္းရင္း AGANO ရထားလာေတာ့ ၂ေယာက္သား ရထားေပၚတက္ၾကေလသည္။ လွမလွ မေသခ်ာေသာ တခါမွလည္း မေရာက္ဘူးေသာ အဆိုပါ ေနရာသို႔ မတည့္အတူေန ႏွစ္ေယာက္ တခရီးတည္းသြားေနၾကေလသည္။

ရထားေပၚမွာလည္း တေစာင္းေခ်းနဲ့မ်က္ေခ်း။ သို႔ေသာ္... ရထားျပင္ပက ရွဴခင္းေတြက မိဆိုးကို ဖမ္းစားေလပီ။ ယခုသြားေနေသာ ေနရာသည္ လွပလိမ့္မည္လို႔ မိဆိုးသိလိုက္ပီ။မိဆိုး မ်က္ႏွာဆီမွာ အျပံဳးစေတြေပၚလာေလပီ။ ျမိဳ႔ျပ ရွဴခင္းမ်ားမွ ခြဲထြက္လာေသာ ေတာေတာင္အလွေတြက မိဆိုးကို စိတ္ေကာက္ျခင္းေတြ ဖယ္ရွားေလပီ။ သူ႔ကို ၾကည့္ေတာ့လဲ သိပ္စိတ္မေျပတေျပ။ မိဆိုးကေတာ့ ဂရုမစိုက္ေတာ့။ ခ်စ္..သိလား...။ လွမွာလို႔ ေျပာေတာ့ သူက အဲမလုပ္ အင္းမလုပ္။ ဒီလိုႏွင့္ မိဆိုးတို႔ Agano ဘူတာဆီေရာက္ပီ။ တကဲ့ကို ေတာျမိဳ႔ကေလးျဖစ္သည္။ ဘူတာရံုမွာ ထြက္ေပါက္ကလည္း တေပါက္တည္း။ ဘူတာက ထြက္ထြက္ခ်င္း ပြဲေတာ္ရက္မို႔ ေဒသခံမ်ားက မီနီဘတ္စ္ကေလးေတြႏွင့္ လာၾကိဳေပးေနသည္။ မိဆိုးေပ်ာ္ပါသည္။ ကားကေလးႏွင့္အတူ လမ္းတေလ်ွာက္ ဟိုဖက္ ဒီဖက္ျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္လာေလသည္။ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ကားစီးပီးေတာ့ Gotoen ကို ေရာက္ပါပီ။ တကယ္လဲ ရွဴခင္းက လွပါသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာခင္ အေမွာင္ပ်ိဳးေတာ့မည္။ သူႏွင့္ကိုယ္ႏွင့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသည္။ ကိုယ္လဲစိတ္ေျပပီ။ မေမွာင္လ်ွင္ ေနရာစံု ပိုလည္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ အခုေတာ့ .... အလင္းေရာင္ရိွသည့္ ေနရာေလးေတြမွာပဲ ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ေလသည္။

ပြဲေတာ္ဆိုလို႔ ၾကီးၾကီးမားမား မထင္ပါေလႏွင့္ ေဒသခံေတြ ရဲ့ ရိုးရာပြဲေတာ္ေလးျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေတာင္အလယ္မွာ စင္ထိုးကာ ထင္းမီးဖိုႏွင့္ မီးစက္မ်ားအားကိုးကာ က်င္းပျခင္းျဖစ္ေလသည္။ မုန္႔ဆိုင္တန္း အနဲငယ္ရိွသည္။ မိဆိုး ဂ်ီက်ေလပီ။ ေရငတ္တယ္..ေရငတ္တယ္..။ သူက လည္း စိတ္ေကာက္ရိွန္မေျပေသး။ မိဆိုးကို ဓာတ္ပံုေတြသာ ရိုက္သည္။ တူတူမရိုက္ခ်င္ဘူး တြင္တြင္ျငင္းေလသည္။ သူဟ ဟိုဖက္မွာ ရိုက္ေနတုန္း မိဆိုး တခါ စိတ္ျပန္ေကာက္ပီး ဒီဘက္က ထြက္လာသည္။ သူမ်ားပါမလားလို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ေတာ့ သူကမပါ။ ဒီေတာ့ မိဆိုး သူ႔ကို ျပန္ရွာရသည္။ စိတ္ထဲကလဲ သူ..ငါ့ကို ပစ္သြားပီထင္တယ္ဆိုပီး... ေတြးေနမိသည္။ ဟိုရွာဒီရွာႏွင့္ မိဆိုးနားသို႔ သူအေအးဗူးတဗူးကိုင္ကာ ေရာက္လာေလသည္။ မိဆိုးေရဆာလို႔ ေရသြားဝယ္တာတဲ့...။ စိတ္ထဲမွာ အတိုင္းမသိ ၾကည္ႏူးသြားသည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ ျပန္ဆံုးမသည္။ ေနာက္ကို မဆိုးေတာ့ဟု။ မိဆိုးက အေအးေသာက္ပီး သူ႔ကိုၾကည့္ေတာ့ သူက ကိုယ့္ကို မၾကည့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ခံုေလးမွာ သြားထိုင္သည္။ ကိုယ္လဲ မအီမလည္နဲ့ ျပန္လွည့္ထြက္ေတာ့ သူက သူ႔ေဘးဆီကို လာထိုင္ခိုင္းသည္။ ပီးေတာ့ သူက အခုလို မိဆီုးကို ရွင္းျပေလသည္။ မိဆိုးက ခရီးသြားလ်ွင္ ကုန္က်ေငြႏွင့္တန္ေအာင္ ေလ်ွာက္လည္ခ်င္ေသာ စိတ္ကို သူနားလည္သည္။ သို႔ေသာ္ ..သူကေျပာသည္။ ၂ေယာက္တည္းရိွသည့္ အတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္တိုတို တူတူေနခြင့္ လည္ခြင့္ရျခင္းသည္လည္း အနားယူျခင္းတမ်ိဳးတဲ့ဟု ဆိုကာ မိဆိုးကို နားခ်ေလသည္။ အခုဆို... လွပတဲ့ေနရာမွာ မိဆိုးႏွင့္ ၂ေယာက္တည္း..ဒီအခ်ိန္ေလးကို တန္ဖိုးထားပါတဲ့...သူ႔စကားနဲ႔အတူ ကိုယ္ေက်နပ္သြားသည္။ ဟုတ္ေပသည္။ ၂ေယာက္တည္းရိွေသာ အခ်ိန္ေလးကို တန္ဖိုးထားရမည္တဲ့။ မိဆိုးတို႔၂ေယာက္ သား ေျပလည္သြားၾကေလပီ။

အျပန္က်ေတာ့ ရထားေပၚမွာ သူက ရန္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ နားလည္မွူရသြားသည့္အတြက္ ေက်နပ္သည္တဲ့။ ဟုတ္သည္။ မိဆိုးတို႔၂ေယာက္ အျမဲ ရန္ျဖစ္ၾကသည္။ ရန္ျဖစ္ပီးသြားတိုင္း မိဆိုးတစ္ေယာက္ အျမဲ သင္ခန္းစာရသည္။သူလည္း မိဆိုးလိုပင္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ မိဆိုးပဲ လြန္သည္ထင္သည္။  အဲ့က အျပန္ပြဲေစ်းတန္းက Turkey ေရခဲမုန္႔ဝင္စားသည္။ မၾကိဳက္ပါ။ မာမာနဲ့ ေစးထန္းထန္းၾကီးျဖစ္သည္။ ဘူတာရံုမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္သည္။  အျပန္လိုက္ပို႔ေပး ေသာ ေဒသခံမ်ားက ေနာက္ႏွစ္လဲ လာပါဦးတဲ့ ဖိတ္ေခၚၾကေလသည္။

ထိုကအျပန္ အခ်ိန္ေစာေနေသးေတာ့ ၂ေယာက္သား အိခဲဘုခုေရာ့ မွာ ညစားစားရင္း ေစ်းဝယ္ၾကသည္။ ဖိနပ္ဆင္တူဝယ္ၾကသည္။ မနက္ျဖန္တူတူစီးမည္။ ညစာကို သူက ထံုးစံအတိုင္း အသားကင္စားမယ္ဆိုေတာ့ အသားကင္ေပါ့။မိဆိုးက အမဲသားမစားသလို ဘီယာလဲ မေသာက္..။

 ပံုေတြကို slide show နဲ့တင္ေပးတာ..ဘယ္လိုမွ တင္မရလို႔ လင့္ပဲ ေပးလိုက္ပါတယ္...။ ပံုေတြလိုက္ၾကည့္ရင္း သဘာဝအလွအပမ်ား ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ..။
https://picasaweb.google.com/118059058728548983631/MisoeGotokoen?authuser=0&feat=directlink

<div style="width:288px;font-family:arial,sans-serif;font-size:13px;"><div><embed type="application/x-shockwave-flash" src="https://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf" width="150" height="100" flashvars="host=picasaweb.google.com&hl=en_US&feat=flashalbum&RGB=0x000000&feed=https%3A%2F%2Fpicasaweb.google.com%2Fdata%2Ffeed%2Fapi%2Fuser%2F118059058728548983631%2Falbumid%2F5826958001457632721%3Falt%3Drss%26kind%3Dphoto%26hl%3Den_US" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed></div><span style="float:left;"><a href="https://picasaweb.google.com/118059058728548983631/MisoeGotokoen?authuser=0&feat=flashalbum" style="color:#3964c2">View all</a></span><div style="text-align:right;"><a href="http://picasaweb.google.com/lh/getEmbed?feat=flashalbum" style="color:#3964c2">Get your own</a></div></div>



Takao ေတာင္သြားျခင္းကိုေတာ့ ေနာက္အပတ္မွဆက္ေပရွည္မည္။








Saturday, December 29, 2012

အိမ္လမ္းရြာေၾကာင္း သန္႔ရွင္းေၾကာင္း စုေပါင္းအမိွဳက္သိမ္း

Photo from Facebook
ဟိုမွာ..ဒီမွာ...အမိွဳက္ေတြ....
ေရသန္႔ဗူး...ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ ...ဘီယာဗူး...ေတြ။
အို..လြယ္လိုက္ၾကတာ။ .ေသာက္လိုက္ၾက .ေဟာ... ပစ္လိုက္ၾက။
ေျပာၾကတယ္.. အမိွဳက္ပံု မေတြ႔လို႔ ။ အမိွဳက္ပံု မရိွလို႔။
ဟုတ္ပါတယ္။ အမိွဳက္ပံုလည္း မရိွ အမိွဳက္ပံုလည္း မေတြ႔ေတာ့ လမ္းေပၚ သြားရင္း လာရင္းပဲ ပစ္လိုက္တယ္။
ေကာင္းပါတယ္။ လတ္တေလာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ရွင္းသြားတာေပါ့။ အဲ..ရွင္းမသြားတာက လမ္းေပၚမွာ။ အဲသည္လမ္းဆိုတာကလဲ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတဲ့လမ္း။ ျပည္သူေတြ သံုးေနတဲ့လမ္း ...ေဟာ ၾကည့္လိုက္စမ္း... ေလအေ၀ွ႕နဲ့ ေရြ႕လာတဲ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြ .....ျမန္မာျပည္ရဲ့ ဟိုမွာဒီမွာ ျမင္ေတြ႔ေနက်..မရိုးႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြေပါ့။

အခု..ျမန္မာျပည္က အေျပာင္းအလဲကို ဦးတည္လာပီ။ ဒီလို ဦးတည္လာခ်ိန္မွာ အစိုးရ ၾကီးပဲ ေျပာင္းလဲ လို႔မရပါဘူး။ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ တာဝန္သိစိတ္ေတြ တာဝန္ယူမွူေတြ လိုလာပါပီ။ အခုေျပာခ်င္တာက အမိွဳက္ ကိစၥပါ။
ဟုတ္ပါတယ္...
အမိွဳက္ေကာက္တာ စည္ပင္ အလုပ္ပါ။ သို႔ေသာ္..... အမိွဳက္ပံုး မရိွတိုင္း လမ္းေပၚလႊင့္ပစ္ထားသမ်ွ စည္ပင္က ဘယ္လိုရွင္းလို႔ ႏိုင္မွာလဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ လူေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ လႊင့္ပစ္ထားသမ်ွ စည္ပင္က အခ်ိန္မီွ ရွင္းႏိုင္ပါ့မလား နဲနဲေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေတြးၾကည့္ၾကပါ။
ဒီေတာ့..... ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲ။

လြယ္ပါတယ္။
၁။ ဘီယာဗူးေရာင္းသူေတြ ဘီယားဗူး ပစ္ဖို႔ အမိွဳက္ပံုးကို မိမိတို႔ ဆိုင္ေရွ႕ အမ်ား ျပည္သူ ပစ္လို႔ရေအာင္ လုပ္ေပး ထားလို႔ရပါတယ္။

၂။ အခ်ိဳရည္ေရာင္းသူေတြ ေရသန္႔ေရာင္းသူေတြ အေနနဲ႔လည္း မိမိတို႔ဆိုင္ေရွ႕မွာ ပစ္လို႔လြယ္ေအာင္ အမိွဳက္ပံုး ထားေပးလိုက္ပါ။

၃။ အခုဆို ျမန္မာျပည္မွာ ဆူပါမားကတ္ေတြ အမ်ားၾကီးေပၚလာပါပီ။ အဲ့ဒီလိုဆိုင္ေတြရဲ့ ေရွ႕ေတြမွာ ဗူးသတ္သတ္ ပုလင္းသတ္သတ္ ပလတ္စတစ္သတ္သတ္ နဲ့ အျခားအမိွဳက္ပံုးေတြကို ထားေပးသင့္ေနပါပီ။ဒါမွ ကိုယ့္အားေပးသူေတြ သံုးေဆာင္ပီးတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္က ေစ်းဝယ္ထြက္တဲ့အခါ အမိွဳက္ေတြ သယ္ပီး ပစ္လို႔ ရႏိုင္သလို လတ္တေလာ ဝယ္ယူအားေပး သံုးစြဲသူေတြနဲ့ လမ္းသြား လမ္းလာအခ်ိဳ႔ အလြယ္တကူ အမိွဳက္ပစ္လို႔ ရသြားႏိုင္ပါတယ္။

၄။ ေစ်းေတြမွာ စည္ပင္အေနနဲ႔ သီးသန္႔အမိွဳက္ပစ္ဖို႔ ေနရာ လုပ္ေပးထားလိုက္ပါ။ 

၅။ ရက္ကြက္အလိုက္ ျမိဳ႔နယ္အလိုက္ သန္႔ရွင္းမွဳကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ေသာ အားျဖင့္ အမိွဳက္ပံု သီးသန္႔ေလးေတြ ထားေပးျခင္းျဖင့္လည္း ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။

၆။ စားေသာက္ကုန္ ပစၥည္းေရာင္းသူေတြ ကလည္း အားေပးဝယ္ယူသူေတြ သံုးစြဲပီးတဲ့ အမိွဳက္ေတြကို တာဝန္ယူသိမ္းဆည္းေပးပီး အမိွဳက္ပံုးထားေစခ်င္ပါတယ္။

၅။ လမ္းေဘး ဆိုင္ေတြ အေနနဲ႔လည္း မိမိဆိုင္က ထြက္သမ်ွ အမိွဳက္ေတြကို စနစ္တက် ရွင္းလင္းပစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အမိွဳက္ေတြကို စုပီး စည္ပင္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ သြားေရာက္ လႊင့္ပစ္လို႔ရပါတယ္။ (စည္ပင္ကေတာ့ ေနရာ သတ္မွတ္ေပးရပါမယ္)

၆။ ပြဲေတာ္ လုပ္ပီဆို ပြဲေတာ္စီစဥ္သူက အမိွဳက္ပစ္ဖို႔က အစ စဥ္းစားဖို႔လိုပါတယ္။  ဘယ္လို လုပ္မလဲ..။ လြယ္ပါတယ္။ အမိွဳက္ပစ္ဖို႔ ေနရာသတ္သတ္ထားပါ။ အဲ့ဒီေနရာကေတာ့ အရမ္းမေ၀းဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ သြားေရးလာေရး ခက္ေနရင္လဲ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ အနီးအနားမွာ အမိွဳက္ပစ္ဖို႔ သတ္သတ္ေနရာေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ စားေသာက္ပီး တိုင္း အမိွဳက္ပစ္ဖို႔ ရွာရတာ လြယ္ကူမွာပါ။

(အမိွဳက္ေတြကို လက္ရိွအေျခအေနအရ ခြဲျခားမပစ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္မွ အမိွဳက္ပံုးမ်ားထားေပးျခင္းျဖင့္ ကူညီေပးၾကေစလိုပါတယ္။) 

ဒါေတြက ဝန္ေဆာင္မွဴအပိုင္းေပါ့။ ဒါမွသာ စည္ပင္ အမိွဳက္ကားက အလြယ္တကူ လာေရာက္ သိမ္းယူလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။

ျပည္သူေတြဖက္ကေရာ....

အကယ္၍ ပစ္စရာ အမိွဳက္ပံုး မေတြ႔ဘူးဆိုပါစို႔။ အေလးခံပီး သယ္ပါ။ အမိွဳက္ပံုးေတြ႔မွ ပစ္ပါ။ ဒီလို အသိစိတ္ေလးေတြ ကိုယ္စီ ရိွပါ။ တေနရာမဟုတ္ တေနရာမွာ အမိွဳက္ပံုးရိွမွာပါ။ အကယ္၍ မေတြ႔ခဲ့ရင္ ေတာ့ အိမ္အထိ သယ္ေဆာင္သြားပါ။

ေတြ႔ကရာ ပစ္မယ္ဟဲ့ဆို ကိုယ္လိုလူေတြအမ်ားၾကီးမို႔ မိမိေနထိုင္ရာ ျမိဳ႔ေတာ္အလွ လမ္းအလွဟာ မိမိေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးေစပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြကလည္း မိမိတို႔ အသိစိတ္ဓာတ္ထားရိွမယ္ဆို... သင့္ျမိဳ႔ေတာ္ သင့္ႏိုင္ငံဟာ သန္႔ရွင္းလွပလာပါလိမ့္မယ္။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ေျပာျပခ်င္ေသးတာက အိမ္က အေၾကာင္းပါ။
ျမန္မာျပည္က အိမ္ေနာက္ေဖး လမ္းၾကားတိုင္း ညစ္ပတ္ေလ့ရိွပါတယ္။ အိမ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကစပီး အိမ္ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ပါတယ္။ ေျမာင္းေတြ ေဖာ္ပါတယ္။ ပထမပိုင္း လအနည္းငယ္ေတာ့ အေတာ္ အဆင္မေျပပါဘူး။ သို႔ေသာ္... တေယာက္က ဒီလိုလုပ္ပါမ်ားတဲ့အခါ အျခား အိမ္ေတြကပါ အမိွဳက္မပစ္ေတာ့တဲ့ ရလာဒ္ ထြက္လာပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ေျမာင္း အျမဲေဖာ္ပါတယ္။ မေဖာ္တဲ့ အိမ္ေရွ႕ေတာင္ သြားပီး ေဖာ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ၾကာလာေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္း သူတို႔ အိမ္ေရွ႕ေလးေတြက ေျမာင္းေတြ ေဖာ္ၾကပါတယ္။ (လမ္းထဲမွာ ေျပာတာပါ) အစက အမိွဳက္ပစ္ဖို႔ လူေခၚပီး ခပ္ေဝးေဝးသတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ ပစ္ခဲ့ရပါတယ္။ မႏွစ္က စပီးေတာ့ အမိွဳက္သိမ္းတဲ့ စနစ္ စလုပ္ပါတယ္။ တလတခါ ပိုက္ဆံေပးရေပမဲ့ ေပးေပ်ာ္ပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ေျပာခ်င္တဲ့စကားကေတာ့ စည္ပင္အေၾကာင္းပါပဲ။ ကိုယ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးက အိမ္က လမ္းေထာင့္နဲ့နီးပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ဖက္က ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ ကိုယ္တို႔လမ္းကို ျဖတ္စီးဝင္တဲ့ ေျမာင္းတစ္ခုရိွပါတယ္။ အဲ့ဒီေျမာင္းပိတ္ေနေၾကာင္းကို အဲဒီအိမ္ကလား လမ္းကလူေတြကလားမသိ စည္ပင္ကို သြားေျပာတဲ့အခါ စည္ပင္က လာလုပ္ေပးပါတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ...။ ေျမာင္းကို အပီး ေျမဖို႔လိုက္ပါတယ္။ အဲသည္လို လံုးဝ မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ဒါက အိမ္က ျပန္ေျပာျပတာပါ။ စည္ပင္အေနနဲ႔ ဒီလို မေျဖရွင္းသင့္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။

ဒီျဖစ္ရပ္ေတြကို ၾကည့္ပီး လမ္းတိုင္း လမ္းတိုင္း ရပ္ကြက္တိုင္း ရပ္ကြက္တိုင္း တလတခါ ပံုမွန္ စုေပါင္း ေျမာင္းရွင္းယံုသာမက မိမိတို႔ အိမ္ေရွ႕ အိမ္ေနာက္မ်ားကို ေျမာင္းေဖာ္ေပးျခင္း ရွင္းလင္းေပးျခင္းျဖင့္ ျခင္အႏၱရာယ္ကာကြယ္ပီးသားလည္း ျဖစ္သလို အိမ္ပတ္၀န္းက်င္ သာယာလွပလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ စည္ပင္အေၾကာင္းပါ။ ျမိဳ႔ေတာ္ စည္ပင္ကလည္း အမိွဳက္မ်ားကို သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာ အေရာက္ စနစ္တက် သြားေရာက္ ပစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို..... ဒါကေတာ့ အမ်ိဳးအိမ္နားမွာပါ။ အဲ့ဒီေနရာကေတာ့ ျခံေတြေပါ့။ ျခံေတြရဲ႔ ဟိုးးးးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ေခ်ာင္းလားမသိ ရိွပါတယ္။ အဲ့ဒီေနရာမွာ စည္ပင္ကား က သယ္လာသမ်ွ အမိွဳက္ေတြ လာသြန္သြန္ပစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ပတ္၀န္က်င္ ထိန္းသိမ္းေရးကို ပ်က္ဆီးေစပါတယ္။

ဟိုတေလာကလည္း  အမိွဳက္မ်ားကို ေခ်ာင္းထဲသို႔ ေရာက္ေအာင္ပစ္ဆိုတဲ့ အလြန္ဝမ္းနဲဖြယ္ရာ သတင္းတပုဒ္ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ဖတ္လိုက္ ရပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမွူ ကို ဘယ္ေလာက္ မ်က္ေျခပ်က္ အားနည္းေနလည္းဆိုတာ မ်က္ျမင္ လက္ေတြ႔ပါ။  သတင္းလင့္က ဒီေနရာမွာပါ။
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=529602557069331&set=a.234895509873372.73403.143923268970597&type=1&theater

ကိုယ့္ျမိဳ႔ ကိုယ့္ရြာ စည္ပင္သာယာေရး အတြက္ အထူးျပဳ စဥ္းစားေတာ့မယ္ဆို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လက္ညိဳးထိုးေနၾကျခင္းထက္ စည္ပင္ ဝန္ထမ္းေတြ အပါအဝင္ ျပည္သူ အားလံုးစုေပါင္းပီး စည္းကမ္းတက် အမိွဳက္ပစ္ၾကေစဖို႔ ဒီေနရာကေန တိုက္တြန္းပါရေစ။

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

ဒါကေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အေတြ႔အၾကံဳေလးပါ။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာလည္း အနဲနဲ႔ အမ်ား စည္းကမ္းမရိွသူေတြ ရိွၾကေပမဲ့ ...အမ်ားစုကေတာ့ စည္းကမ္းရိွၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြ အိမ္ျပင္ပေရာက္တဲ့အခါ လမ္းမွာ စားေသာက္ပီးတဲ့အခါ အမိွဳက္ေတြကို ဘယ္လိုစြန္႔ပစ္ၾကလဲ ....ကိုယ္ေတြ႔ေလးေရးျပခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ္ ..တေန႔ေတာ့ ၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလး ၃. ၄ ေယာက္နဲ့အတူ မုန္လာဥတူးခင္းက ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ သၾကားလံုးေလးေတြ ရိွတာနဲ့ သူတို႔ကို ေကြ်းလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးေသာ ကေလူငယ္ေတြဟာ သၾကားလံုးခြံေလးေတြကို သူတို႔ရဲ့ အက်ီံအိတ္ေလးေတြထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေမးေတာ့ အမိွဳက္ပံုး ေတြ႔မွ ပစ္မယ္တဲ့။ ဒါ..သူတို႔ေလးေတြကို ေက်ာင္းက သင္ထားေပးတာပါတဲ့..။ ဒါက ကေလး။

ကိုယ္... အယင္က အျမဲလိုလို ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ အစားအေသာက္ ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ တကၠသိုလ္က က်င္းပတဲ့ ေက်ာင္းသားေပါင္းစံုေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္ေတြေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေရာက္ခဲ့တဲ့အခါတိုင္း ေက်နပ္ ၾကည္ႏူး အတုယူစရာ ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို အျမဲေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့.... ဒီပြဲေတာ္ကို လုပ္မယ္လို႔ တာဝန္ယူထားတဲ့ သူေတြရဲ့ အမိွဳက္သိမ္းနည္း စနစ္ပါပဲ။ အစားအေသာက္တန္းေတြရဲ့ အဆံုးမွာ အမိွဳက္သိမ္း စခန္းေလး ဖြင့္ထားတာပါပဲ။ အမိွဳက္ေတြကိုလည္း ခြဲထည့္ဖို႔ စနစ္တက် လုပ္ထားပါတယ္။ အစားအေသာက္စားတဲ့ တခါသံုး ခြက္ေတြ ဗူးေတြကို စားေသာက္သူေတြ အတြက္ အ၀တ္စေလးေတြ ေပးထားတယ္။ အဝတ္စေလးေတြနဲ့ သုတ္ပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ထည့္ဖို႔ ညႊန္ျပတယ္။ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ထည့္ဖို႔ညႊန္ျပေပးတယ္။ တူေတြကိုလည္း သတ္သတ္ထည့္ဖို႔ ညႊန္ျပတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံျခားသားတိုင္း လိုက္နာၾကတယ္။ အဲ့ဒါ တကယ္ေကာင္းတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမွူပါ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကလည္း မိမိတို႔ ဆိုင္က ထြက္တဲ့ အမိွဳက္ေတြအားလံုး ကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ စနစ္တက် ပစ္တယ္။ ဆိုင္သိမ္းပီဆိုတာနဲ့ အမိွဳက္တစ မက်န္ေအာင္ ဂရုစိုက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ရလာဒ္က ... ပြဲေတာ္ ပီးသြားတဲ့အခါ  အရင္အတိုင္း လွပသန္႔ရွင္းေနတာပါပဲ။ ပြဲပီးလို႔ ညေနက် သြားၾကည့္ ပြဲမနက္က လုပ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းေနပါတယ္။ ကဲ..ဒါမ်ိဳးေတြ အတုယူစရာ မေကာင္းေပဘူးလား.....။

လူဆိုတာ ဘယ္ေနရာမွာေနေန ေကာင္းတဲ့အတုေတြ ယူတတ္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။


ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်င္တာကေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္း ကိုယ့္အသိစိတ္ဓာတ္ေလးေတြနဲ႔ အမိွဳက္ပစ္တတ္ၾကေစဖို႔ တိုက္တြန္း ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။

ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္တန္းဖတ္စာထဲက အတိုင္းပဲ။
အိမ္လမ္း ရြာေၾကာင္း သန္႔ရွင္းေၾကာင္း စုေပါင္း အမိွဳက္သိမ္း ၾကပါစို႔